Trudie Pasterkamp

Daar waar ik mij vaak alleen voelde, bleken er heel veel mede chronisch zieken te zijn die hetzelfde meemaakten, pijn, verdriet, eenzaamheid en onbegrip. Chronisch zieken met een baan, chronisch zieken met een eigen bedrijf en chronisch zieken die op andere manieren participeren in onze samenleving.

“De studentenverenigingen zijn de laatste jaren in niveau gedaald, ze zijn niet meer elitair genoeg”, zo sprak hij.

Ik kan slecht tegen onrecht en het ligt in mijn natuur om tegen onrecht te strijden. Maar deze keer koos ik een andere optie. Ik koos ervoor om me om te draaien en weg te lopen van het strijdtoneel dat gaande was.

Ik denk dat veel mensen met een chronische ziekte dit beeld wel herkennen, het wikken en wegen wat je wel en niet kunt doen om zo ook actief in het leven te kunnen blijven. Het is een hele uitdaging om zelf de balans te vinden en het is een hele uitdaging om eerlijk te zijn tegen jezelf maar ook tegen je omgeving.

Dacht hij ons nu op deze manier te ontmoedigen? Gevoed door het gevoel van onrecht en gezonde adrenaline hadden we hem nog tot in Duitsland achtervolgd als het nodig was geweest!

De nieuwste trend die ik nu weer zie en waar ik me toch ook wel een beetje zorgen om maak zijn jonge moeders die achter de kinderwagen lopen. Een schattig jong baby’tje in de wagen en … jawel de mobiel in de hand. Juist zo`n jong kindje heeft aandacht en interactie nodig. Een goede hechting is zo belangrijk voor de sociaal emotionele ontwikkeling.

Durf en mag je laten zien dat je kwetsbaar bent, dat je ook maar “gewoon een mens” bent, met je goeie en minder goeie kanten? Mag je die kwetsbaarheid ook uitstralen naar de buitenwereld?

Bij alles wat ze meemaakten waren de ringen getuige. Ze zagen kinderen geboren worden en geliefden sterven. Mooie jaren wisselden minder mooie jaren af. Altijd bleven ze op dezelfde plek, de ene ring aan de ene hand en de andere ring aan de andere hand.