Column(544): Stadhuis op Stelten

Waarschuwing vooraf: Het is vast niet zo gegaan, maar het stadshuis is net een hermetisch gesloten oester, een rotte oester wel te verstaan.

Twee jaar geleden. Er is crisisberaad op het stadshuis: “Mensen ik heb te weinig draagvlak onder de bevolking in mijn rol als burgemeester. Het team van B&W rammelt maar ik krijg het niet onder controle. Mijn achtergrond als PvdA man en managementconsultant zitten mij in de weg. Ik wil voortijdig stoppen. Gelukkig zit ik tegen mijn pensioen aan. Ik kan elders mijn tijd volmaken als waarnemer en tegelijkertijd kan een ander, die niet langer in Brielle op zijn plaats is, in Maassluis als waarnemer aan de slag. Een Win-Win voor de partij, eh voor de stad.”

Er vindt overleg plaats met Jaap – de Commissaris van de Koning – die zelf in zijn laatste werkzame jaar zit en als een echte old boys networker stelt hij voor om een exit-draaiboek te maken: “Ik snap jouw probleem. Jullie willen geen gezichtsverlies, maar er moet flink de bezem door de toko. Ik stel voor dat we nu de eerste wisseling van de wacht in gang zetten. Een jaartje adempauze en dan vlak voor de zomer van 2024 de transformatie vol doortrekken. Wij zijn dan zelf met pensioen en dan komen we ineens op de proppen met een nieuwe burgemeester uit CDA kringen, want dat kan Maassluis net aan. Daarna een flinke overdracht van verantwoordelijkheden binnen het team met wellicht zelfs een exit van een wethouder’.

Zo gezegd, zo gedaan. Er wordt een plan de campagne opgesteld en al snel wordt de burgemeester vervangen (functie elders) door een goedlachse waarnemer met eveneens weinig binding met de stad. Deze vertrekt weer na een jaar (functie elders). Twee maanden later worden portefeuilles herverdeeld, omdat één wethouder zijn werklast niet meer aan kan. Hij mag voorlopig nog aanblijven omdat hij de enige is die het ravijnjaar zegt te kunnen pareren, op voorwaarde dat zijn overige taken worden overgenomen. Twee van de drie andere wethouders pakken dat werk over. De derde is inmiddels kaltgestellt (functie elders) na een succesvolle sollicitatie. En dat ondanks dat iedereen weet: “Hoe dichter bij Dordt, hoe rotter het wordt”.

Jack staat nu voor de uitdaging om de schade te beperken. Hij zit zo vlak voor De Furieade boven een aantal dossiers en denkt Het is net een nest hoornaars, opruimen voordat er nog meer schade volgt. Waar zal ik mee beginnen?

1 – Jeugdzorg eindelijk op orde brengen, dat gemodder duurt al veel te lang vanaf 2015.

2 – Loods M megalomaan plan de nek omdraaien. Malipaard en zijn hotel weer aan boord krijgen. Terug naar het realistische plan van Vroombout in plaats van de veel te grote broek aantrekken.

3 – De veel te grote omvang en dus dure inhuur van extern personeel moet worden teruggedrongen. Er moet veel meer lokale inhoudelijke kennis komen om de huidige schade van de rigoureuze reorganisatie onder het personeel weg te nemen.

4 – Het Stadshart en de Vliet locatie dreigen een strop te worden. Een strop om de nek van alweer een wethouder.

5 – Het Afval scheiden aan de bron is nog steeds niet ingevoerd. Niet gek met een verantwoordelijke wethouder die als privépersoon feitelijk mordicus tegen is.

Jack zweet peentjes. Hij moet denken aan zijn eigen vondst: de 100 dagen campagne. Hij heeft hem ook toegepast op zijn eigen aantreden in het openbare leven. Hij dacht daarna blijmoedig in het gemoedelijke Maassluis op zijn lauweren te kunnen rusten.

Nu moet hij de crisismanager spelen. Het is nog erger dan de job van Dick Schoof. Van crisisberaad naar adequaat. Hoe dan? Hij vermant zich met de gedachte: Volgende week is vroeg genoeg voor die hoofdpijndossiers. Ik moet zelf dat afvalvarkentje maar gaan wassen. November wordt het moment van invoeren. Ik ben blij dat ik donderdag in samenspraak met de VRR al de loeigevaarlijk terrassen op de Markt heb laten afschermen. Goed gedaan jochie, al zeg ik het zelf. Het is ook bij de wilde beesten af. En dat op Dierendag. Nu op naar de Dierenvoedselbank voor een foto momentje. Vanavond met mijn zonnigste gezicht de Furieade openen.

Helaas is bovenstaande maar een fantasie verhaal. De werkelijkheid is waarschijnlijk héél anders, maar ja… die gesloten oester, hè…