Column(84): De Maand van de Ontmoediging

Jazeker, het is de Maand van de Ontmoediging. Wellicht denk je nu foutje bedankt. Maar nee hoor: er staat wat er staat. Hoezo zal je denken. Laat ik het toelichten opdat we het er samen over eens worden dat het klopt.

Er wordt landelijk gedurende één schamele WEEK in oktober aandacht gevraagd, maar vooral gegeven aan het thema Eenzaamheid. Lokaal heeft men het omgebogen naar MAAND van de Ontmoeting. Wat gebeurt er dus één armzalige week: “Honderden activiteiten waar mensen elkaar ontmoeten en nieuwe contacten kunnen leggen. Verbinding staat centraal. Iedereen kan deelnemen aan de Week tegen Eenzaamheid door het organiseren of bezoeken van een activiteit. Of door gewoon iets met iemand in je omgeving te doen. Samen maken we van de Week tegen Eenzaamheid een succes!”

Tot zover de communicatie of liever overheidspropaganda vanuit het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport om eenzaamheid in Nederland te verminderen. Het is de vraag of de overheid zich zou moeten bemoeien met die eenzaamheid. In deze tijd van bovenmatige bemoeienis van hoger hand, kunnen we er niet direct iets mee. Wat we wél kunnen: beseffen dat een armzalig week geen enkele eenzaamheid gaat wegnemen. Immers die eenzaamheid speelt voornamelijk achter de voordeur. Het ondragelijke gevoel van alleen zijn, los je niet op door een paar spelletjesmiddagen, dansavonden of noem maar op.

Maassluis maakt het helemaal bont door het de MAAND van de Ontmoeting te maken. Iedereen weet dat het van korte duur is: dertig dagen ‘er voor de ander zijn’ en daarna … doooor… met het eigen leven. Degenen die het met deze stelling niet eens zijn, zijn zij die het hele jaar al zich bezig houden met de leegte in te vullen bij anderen, totdat ze er zelf moedeloos van worden. Voor alle anderen geldt dat deze bij voorbaat of tijdens deze maand bij de veelheid van dit soort gehypete activiteiten laten ontmoedigen omdat er (te) veel van ze gevraagd wordt. Vanaf november is het gedaan met de aandacht en breekt voor de eenzamen een winterperiode aan die koude en duisternis met zich meebrengt. Daar helpt geen Kerstboom of Kerstmis aan.

Voel jij je als lezer nu ineens ontmoedigd? Troost je: dat past dus helemaal bij de feiten. Voel jij je nu ineens zelfs eenzaam in jouw intenties? Welkom bij de doelgroep. Ga vooral door, maar bedenk dat je zelfs in een massa erg eenzaam kunt zijn.

SAMENZIJNWEEENZAAM

Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.

Klik voor de definitie van een column

  Een column is géén nieuwsartikel. Wat is het wel? Onderstaande maakt duidelijk dat je een column moet begrijpen door niet alleen de woorden tot je te nemen, maar door te bedenken welke  boodschap de columnist – mogelijk tussen de regels door –  aan de lezers geeft. Begrijp je de boodschap? Zie je wat de schrijver bedoelt? Daar kan ieder individu wat van vinden. Als het een eigen pijnplek is, kan de lezer de aanvechting hebben om helemaal erin mee te gaan of er volledig tegenin te gaan. Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.

• De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
• Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
• Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
• Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.

Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia