Jacqueline Bouwmeester

Niemand geloofde het, tot hij of zij het met eigen ogen had gezien. Indy vindt alles best, als Margreet maar in de buurt is. Ze mag zelfs zijn tanden poetsen.

We hebben geluk gehad met ‘onze’ Spanjaard, dat is duidelijk. Een leuke jongen, beleefd, in voor een spelletje met de jongere gezinsleden – áls hij tenminste thuis was. Want eerlijk is eerlijk: ik heb hem en mijn zoon deze week amper gezien. Dat schijnt ook bij zo’n uitwisseling te horen.

Ja, hij is thuis en hij wacht op jullie!” Een luid gejoel stijgt op. Ze steken over en verdwijnen in het huis aan de andere kant van de straat. Een paar tellen later zie ik drie meisjes”…

Via Skype natuurlijk, zoals het moderne scholieren betaamt. Intussen lijkt het of er twee buitenaardse wezens in mijn woonkamer rondhangen, want er klinkt een taal die ik met geen mogelijkheid kan volgen.

Hij kon zelfs kiezen uit twee banen. Wat een mazzel, in deze tijd. Nee, geen klagen, alles gaat prima. Het gesprek valt stil. Net op het moment dat het ongemakkelijk begint te worden, verschuift de een wat op zijn stoel en zegt ….

Ik zou me kunnen voorstellen dat zoiets iemand zuur maakt, maar daarvan is bij deze dame geen sprake. Het rare is dat ze dan wel achter die rollator loopt, maar het zou me niet eens verbazen als ze in haar vrije tijd zó over een paar horden zou springen of iets dergelijks.

Nee. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen dat Fred en Willem dan als boosaardige allesvreters door het leven moeten. Optie twee: de waarheid.

“Ja baas, ik weet het, ik ben een mazzelkat. En als dank lap ik al jouw regels aan mijn laars en pik ik jouw bed in. Maar weet je: graag gedaan.’