Persoonlijk

We hebben geluk gehad met ‘onze’ Spanjaard, dat is duidelijk. Een leuke jongen, beleefd, in voor een spelletje met de jongere gezinsleden – áls hij tenminste thuis was. Want eerlijk is eerlijk: ik heb hem en mijn zoon deze week amper gezien. Dat schijnt ook bij zo’n uitwisseling te horen.

Mensen met een topinkomen stellen vaak dat ze er meer voor moeten werken. Meer dan de gemiddelde loonwerker, laat staan dan een werkeloze die een uitkering opstrijkt. Daarom moet er niet worden getornd aan bonussen en miljoenensalarissen, is de gedachte.

Zijn wij dan ‘zunig’ of cultuurbarbaren of te lui om op te staan? Alle drie niet fraai. Het wrange is dat we altijd betalen: via een toegangskaartje kopen we een avond plezier of anders past de gemeente bij als er een tekort is. Dat gaat niet uit eigen portemonnee, maar uit de gemeentebelasting en wie betaalt dat?…

Als ik – na al het gehannes van passen, bonnen invullen, opvouwen, inpakken, stickers plakken, postkantoor – de hele vracht ook deze keer per omgaande retour stuur, is het kwaad op mijn computer reeds geschied. De standvastige spoorzoekers zijn mij al lang weer op het spoor.

Veertig, veertig, veertig. Overal zie ik ineens veertig. Maar ik heb dan ook een lot uit de loterij!

Nu heeft Maassluis ook wat te bieden. Het historische centrum, de Groote kerk, het Schanseiland, het Sleepvaartmuseum en nog zo wat aantrekkelijke zaken voor een buitenstaander zoals bijvoorbeeld de ligging aan de Waterweg (Maassluis, eerste stad aan de Waterweg).

Nooit meer doen hoor. Nee, het is niet echt grappig, het is een nieuw jasje. En de kat kan zeker geen handjes draaien. Ook niet één keer. Nee, het lijkt maar zo dat hij lacht. Snel naar de voordeur. Oh, ik zie dat je de post al opengemaakt hebt. Een brief? Slik.

Ja, hij is thuis en hij wacht op jullie!” Een luid gejoel stijgt op. Ze steken over en verdwijnen in het huis aan de andere kant van de straat. Een paar tellen later zie ik drie meisjes”…