‘Is de gemeentepolitiek leuk?’ vraagt men mij wel eens. Ik heb over die vraag diverse malen nagedacht. Wat weet ik ervan en wat zie ik gebeuren. Ik kan niet alles waarnemen, dus ik moet mijn beeld baseren op wat waarneembaar is.

Als een onderwerp op gang komt, is het al flink voorbereid door de betrokken ambtenaren. Er wordt via raadsbrieven en dergelijke door B&W informatie verstrekt waarover de gemeenteraad een oordeel mag hebben. De diverse onderwerpen zorgen ervoor dat er hele leesdossiers ontstaan met soms taai leesvoer.

De gemeenteraadsleden nemen die informatie tot zich en dan vindt er achterkamertjesoverleg plaats. Veelal vormt iedere fractie zijn eigen beeld en zet de standpunten op papier. Daarna overleggen coalitiepartijen en oppositiepartijen om elkaars visie te vernemen en te bezien of zij elkaar kunnen steunen en versterken.

Het onderwerp is al geagendeerd voor bespreking in een overlegcommissie waarin vervolgens gedurende één uur overleg is met betrokken wethouder. Dat gaat als volgt.

Een commissieoverleg volgt een in beton gegoten schema. Ieder partij heeft een woordvoerder die 2 minuten de tijd krijgt om het standpunt van de partij bondig uit te spreken, kritiek te uiten en vragen te stellen. Twee minuten. Terwijl alle zeven partijen hun zegje doen, schrijven de wethouder, de griffier en/of een notulist zich blauw om alles bij te houden.

De wethouder krijgt daarna het woord en geeft een reactie. Dan volgt een tweede ronde waarin alles wat niet in de eerste ronde paste als nog wordt gezegd. Daarna sluit de wethouder af met zijn reactie en toezeggingen voor nadere informatie enzovoort.

Als een onderwerp de toets der kritiek heeft doorstaan, wordt voorgesteld om er een hamerstuk van te maken voor de gemeenteraad. Kan dat niet dan wordt het ter bespreking doorgeschoven naar de voltallige gemeenteraadsvergadering.

Ook de gemeenteraadsvergadering is volgens een in beton gegoten schema georganiseerd. Door de partijen wordt min of meer hetzelfde gezegd, zij het dat er dan vijftien tot dertig minuten wordt ingeruimd voor een meer open discussie met de wethouder. Een halfuurtje maximaal.

Is het onderwerp dan stemmingsrijp, dan spreken de partijen hun voor of tegen uit bij hoofdelijke stemming. In de praktijk stemt men per fractie unaniem. Krijgt de wethouder huiswerk mee dan zal dit hele circus zich in de komende weken herhalen.

Het klinkt op papier niet erg enerverend en dat is het in de praktijk ook niet. Dat komt enerzijds doordat in Maassluis de coalitiepartijen geen enkele behoefte hebben het college van B&W te stevig aan te pakken. Anderzijds staan de oppositiepartijen door hun minderheid machteloos. Er worden speldenprikken uitgedeeld. Het is daardoor veelal een bloedeloze maar wel noodzakelijke procesgang.

Ik herhaal de vraag ‘Is gemeentepolitiek leuk?’ Mijn observatie is: Ja, omdat men invloed heeft op de zaken die lokaal afspelen. Nee, omdat in de huidige setting geen enkele partij zijn tanden laat zien. Vuurwerk in de vorm van passionele discussies ontbreekt. Er lijkt weinig aanleiding tot grote tegenstellingen. En toch zijn die er. De drie oppositiepartijen Maassluis Belang, D66 en Christen Unie zijn het soms echt oneens met de coalitie. Helaas ontbreekt een meerderheid waardoor ze tandeloos zijn en zo blijft het bij af en toe vervaarlijk grommen.

Jelle Ravestein

Jelle Ravestein

Columnist | Schrijver | Stadsdichter van Maassluis 9/2018- 9/2020 | Dichter | Poëziecafé Woordkunst | Mensenslijper | Aan de andere kant | Business Consultant | Boomredder | Spindoctor | Ethicus | Moralist | Zoeker | Mens

2 Reacties

  1. Aad Rieken
    16 maart 2015 at 09:01

    Tandeloos Niet Kunnen Bijten,
    En Alleen Maar Hopen,Schijten.
    Kom Nou Mensen Oppositie,
    GEEF ZE LESJE “COALITIE”.

  2. Aad Rieken
    16 maart 2015 at 08:14

    Blaffende Honden Die Niet Bijten!