Column nr: 29

Het is 11 uur s’ avonds, ik zie een berichtje langskomen…
“ Hallo Patricia ik zie net dat er geen kopij binnen is, heb jij jouw column beurt niet genoteerd of  …. ?”

O nee… tijd lijkt op dit moment geen betekenis te hebben in mijn leven.

Ik schrijf terug: “Hoi Jelle , nee we zitten momenteel in een steeds terugkerende crisissituatie met X, de passende (noodzakelijke) zorg laat lang op zich wachten dus we zijn intens met hem bezig. Ik merk nu dat van alles ontregeld raakt omdat het veel van me vraagt maar goed ik ga er nu gewoon 1 maken hoor…”

En zo zit ik nu een kwartier lang te bedenken wat ik kan schijven en of ik wil delen wat er op dit moment of beter gezegd in de laatste 4 jaar plaatsvindt. Mijn twijfel is er omdat ik het lastig vind dat als iets zichtbaar wordt wat niet goed loopt in de maatschappij daar reacties op volgen die naar mijn idee de problematiek alleen maar groter maken. Het tegenover elkaar staan versterken.

Het zien en benoemen wat niet goed gaat is altijd makkelijker dan bedenken hoe het wel kan. Problemen zichtbaar maken waarin zogezegd de oplossing alleen plaats kan vinden door anderen. De regering die het laat afweten…organisaties die niet deugen… systemen… bureaucratie… protocollen, wachtlijsten enz enz.. de oorzaak, schuld en oplossing voor bepaalde situaties ligt bij anderen…

Strijden tegen iets… of met elkaar werken aan herstel van disharmonie.., iets waarin de media een grote invloed blijkt te hebben. Tegelijkertijd realiseer ik me dat het toch een individuele keuze blijft.

Dat brengt me bij mijn vraag:

“Wat is onze individuele verantwoordelijkheid en rol daarin?”  Een vraag die me al lange tijd bezighoudt.

Ik kijk op de klok en zie dat het al kwart over 12 is en eigelijk heb ik nog niet veel concreets benoemd en ook niet gedeeld wat er speelt.

Mijn besluit staat vast..ik wil heel graag met jullie delen wat er speelt, voor welke uitdagingen ik en mijn familie staan.
Terwijl ik dit schrijf corrigeer ik mezelf…de uitdagingen waar vele en vele duizenden mensen voor staan…
maaaaaar dat wil ik doen in alle rust en daar wil ik ook de tijd voor nemen.

Ik lees terug wat ik op papier heb gezet..
Deze column lijkt mijn chaos op dit moment te weerspiegelen.

Het is nu half 1 en ik kan m’n ogen moeilijk openhouden. Ik ga slapen want heb mijn energie hard nodig voor wat de dag ons morgen weer gaat brengen…blijft het rustig of dient de crisis zich weer aan…

Ik wil eindigen met een gedachte van de Dalai Lama over compassie en vijanden.
Het tegenover elkaar staan… anderen als vijanden zien. Hij heeft er een interessante kijk op.

Als je compassie niet uitoefent op je vijanden op wie moet je het dan oefenen? Vijanden worden zo je beste spirituele leraren. Zij geven je de kans om kwaliteiten als tolerantie, begrip en compassie te beoefenen.

ik ben oprecht van mening dat verandering alleen plaats kan vinden door verbinding… met elkaar moeten we het doen, met elkaar werken aan het herstellen van de disharmonie waarin we als samenleving zijn beland.

 

Patricia van Lingen

Patricia van Lingen

Patricia van Lingen | activiteitenbegeleidster | buurtcentrum De Hooftzaak |
verbinding verwondering inspiratie | Dichteres | Boomredder

3 Reacties

  1. Cees Slob
    5 maart 2020 at 16:01

    In de samenwerking en verbinding die je schetst Patries ligt inderdaad de mogelijkheid om tot inzicht en overzicht en doorzicht te komen om in gezamenlijkheid tot een breder beeld van de situatie te komen. Ik vind je column alles behalve chaotisch.Je geeft blijk van een scherpe beschouwer te zijn van jezelf en het proces waarin je betrokken bent. Ik denk dat je het raamwerk voor deel 2 al neergelegd hebt.

  2. André Bruijn
    5 maart 2020 at 14:44

    Inderdaad Patricia, verzoening! Zoals jij in ieder geval delen wat ons raakt en oor vinden!

  3. Marja Gerkema
    5 maart 2020 at 09:16

    De Dalai Lama is een zeer wijs man