Wist JIJ dat? Dit doen columns met de lezer ...(klik op plusteken)
  Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.
  • De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
  • Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van 't Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten. Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.
Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia

column nr: 318

Op 27 juni 2017 sprak onze burgemeester Edo Haan in de gemeenteraad de fameuze woorden: Maassluis is één van de meest gesegregeerde steden. Hij wilde aan die opmerking toen geen handen en voeten geven.

Voor mij was het meteen duidelijk wat hij bedoelde want ik zie het dagelijks. Ik vermoed dat hij toen eerst zorgvuldig wilde uitzoeken hoe het te zeggen zonder een extra scheidslijn wegens wederzijds onbegrip over deze observatie in de stad aan te brengen. Hij heeft naar aanleiding van dat nieuwsbericht tegen mij tijdens de prijsuitreiking van de Maassluise Muziek Week 2017 gezegd “Wij verschillen van mening over de definitie van segregatie. Wij moeten het daarover maar eens hebben”. Ik vond dat prima, maar had geen idee waarop hij dat verschil meende te baseren.

Heeft hij gelijk, is Maassluis gesegregeerd? Natuurlijk, maar hij is tot nu niet bij mij op dit onderwerp teruggekomen. Ik mag hopen dat de raad inmiddels wel bijgepraat is.

Segregatie houdt in dat verschillende groepen (bijvoorbeeld verschillende etnische groepen) zich van elkaar afscheiden. In een gesegregeerde samenleving hebben mensen uit verschillende groepen niet tot nauwelijks contact met elkaar. Mensen uit dezelfde groep hebben onderling wel veel contact met elkaar. Het gevolg van een gesegregeerde samenleving is in dit geval dat niet iedereen gelijke kansen heeft.

Merk op dat etniciteit slechts één terrein is. Er zijn veel meer terreinen die tot segregatie leiden. Ik zal er een paar opsommen: religie, ras, seksualiteit, geslacht, leeftijd, gedrag, nationaliteit, sociale klasse, inkomen, woonwijk, politieke voorkeur, kleding, misdadigheid, vatbaarheid voor corona enzovoort. In feite leent elk identificerend kenmerk – waarneembaar of op basis van een overtuiging / voorkeur – zich voor onderscheid, voor discriminatie. Daarmee is de term discriminatie weer terug bij zijn oorspronkelijke betekenis: kenmerk dat onderscheid biedt binnen een populatie. Mits niet bedoeld om de ander weg te zetten of achter te stellen, is het prettig om die identiteitsfactoren te kunnen benoemen. Dat maakt het makkelijker om ons onderling te onderscheiden.

Laat mij de primaire segregatie benoemen. Onze stad is zeer gesegregeerd en dat zien wij heel duidelijk als we naar geloof (in combinatie met land van herkomst) kijken. Er zijn dan parallelle werelden: de eerste generatie moslims manifesteert zich maatschappelijk nauwelijks als inwoner en cultureel assimileren duurt drie generaties.

Culturele assimilatie is het socialisatieproces waarbij leden van een niet-dominante groep zich mengen met de dominante groep en daar de cultuur van overnemen, terwijl de eigen cultuur wordt losgelaten en contact met de andere leden van de eigen groep niet wordt nagestreefd op basis van afkomst. Er is dan een hoge graad van participatie in / aanpassing aan de andere groep, en nauwelijks van cultuurbehoud en geen opzettelijke participatie met de eigen groep. Er wordt dan ook gesproken over een smeltkroes.

We zien nu waarom de burgemeester aarzelt om zijn definitie te geven: hij is bang voor een verdere tweedeling. En dat hoeft nu juist niet, want die kan niet groter worden. Wat overblijft is een aanpak om mensen te integreren: taal, werk, maatschappelijke betrokkenheid (de gróótste uitdaging). Dan pas participeert men. De assimilatie komt dan later vanzelf.

Dan blijven de andere terreinen nog over. We zien aan de diverse maatschappelijke discussies dat het een taaie materie is. Openlijk wordt er vaak gekoketteerd met onze verdraagzaamheid, maar elk thema leent zich voor een verdeling in twee kampen.

Neem de anderhalve-meter-maatschappij, neem de armoede, neem de toegang tot een betaalbaar huis, toegang tot een betaalde baan. Mocht je denken dat het meevalt, dan  nodig ik je uit wat vaker op maassluis.nu de columns, ingezonden berichten en opvallend nieuws te volgen. Je ziet meteen een verdeling in voor- en tegenstanders. Wat dan ook opvalt is dat de moderator op onze facebook-pagina het mikpunt is zodra deze vraagt om de uitspraken te matigen. Afhankelijk van de persoonlijke aversie of voorkeur voor het onderwerp van degene die reageert, wordt de moderator van dienst uitgemaakt voor links georiënteerd of juist rechts, pro B&W of contra B&W, enzovoort. Kortom: we zien per onderwerp telkens weer een tweedeling.

Daarmee is duidelijk dat het dunne laagje van de veel geroemde Hollandse verdraagzaamheid maar schijn is. 

Het is daarom fijn dat schrijver André Bruijn ons de weg wijst met zijn essay over “Integriteit, geluk en liefde in de organisatie”. Het thema is als volgt.

_______________________

De tijdgeest bepaalt wat er gebeurt en vanuit dat besef kun je (als individu en organisatie) in- of uitzoomen en je bewust afvragen “wat zie ik en wat betekent dit voor mij / voor mijn organisatie?” Wat is de beleving die wordt gekleurd door wat de affectie / aversie is voor hetgeen wordt waargenomen?

Dat is een uitnodiging om meer beschouwend te kijken naar waarom en waardoor we ergens positief/ neutraal/ negatief tegenaan kijken.

Nog belangrijker is om er vervolgens een positieve draai aan te geven. Uiteindelijk zal ‘de liefde voor het leven’, het ‘begrijpen van de tijdgeest’ en het ‘nastreven van geluk’ (persoonlijk en voor het grotere geheel) er toe leiden dat er telkens een constructief standpunt ontstaat voor integer handelen.

_______________________

NB We kunnen onze stad en zijn bestuur ook als een organisatie zien.

Integer handelen; misschien is dát wel de reden waarom Edo zich niet te expliciet uitsprak. Ik doe dat in deze column wel mét de juiste intentie. Intentie, u weet wel dat begrip dat de laatste weken in de discussie rond racisme en uitspraken ineens besmet raakte.

Ik ben benieuwd of deze column tot een verdeling in kampen leidt. Dan krijgt Edo nog meer gelijk…

Reageren? ... Blader naar beneden plaats jouw reactie direct onder artikel [binnen 30 dagen na publicatiedatum]

⊗——het einde ——⊗

◄ klik op de plus voor het schema WIE SCHRIJVEN DE VOLGENDE KEREN?

voorliggende column is tot nu toe gelezen door: 392 lezers

WIE SCHRIJVEN DE VOLGENDE KEREN?

Bekijk in LANDSCAPE stand (kantel uw portrait stand ) voor een goede weergave

Jelle Ravestein

Jelle Ravestein

Columnist | Schrijver | Stadsdichter van Maassluis 9/2018- 9/2020 | Dichter | Poëziecafé Woordkunst | Mensenslijper | Aan de andere kant | Business Consultant | Boomredder | Spindoctor | Ethicus | Moralist | Zoeker | Mens

1 Reactie

  1. tlpeter
    6 juli 2020 at 13:10

    Jelle,
    De spijker op zijn KOP!
    De reactie van Edo de Haan met belangstelling tegemoet ziende.
    Zou een mooi vervolg zijn op zijn OPEN BRIEF op Maassluis.nu van enige tijd geleden.