Ze kwam binnen met een glimlach die net iets te strak zat. Dat soort glimlachen herken ik meteen: het zijn pleisters. En pleisters plakken we alleen als er iets onder wringt.
“Hoe gaat het?” vroeg ik.
“Ach… prima. Nou ja, een beetje moe. En ik erger me de laatste tijd aan kleine dingen. Niks groots hoor.”
Dat laatste zeggen vrouwen opvallend vaak: “Niks groots hoor.”
Alsof iets pas serieus aandacht verdient als het je compleet onderuit haalt.
Ik leunde iets naar voren.
“Vertel eens over die kleine dingen.”
Ze haalde haar schouders op.
“Nou… De rommel thuis. Een collega die overal commentaar op heeft. De hond die blaft op het verkeerde moment. En ik voel me… ik weet niet… leeg soms. Maar goed, iedereen heeft dat.”
Daar zat de angel: iedereen heeft dat – dus mag ik er geen aandacht aan geven.
“Weet je,” zei ik, “mensen zakken niet in één keer door hun hoeven. Ze zakken door een reeks minicrises die ze als ‘onbelangrijk’ wegwuiven.”
Ze keek me aan alsof ze niet zeker wist of ze zich aangesproken voelde of betrapt.
“Minicrises?”
“Ja. Kleine irritaties, kleine vermoeidheden, kleine signalen van je lijf of je humeur. Ze kloppen altijd netjes aan. Jij doet de deur niet open.”
Het bredere plaatje
In de psychologie noemen we dit micro-stressoren. Minimale triggers die het zenuwstelsel activeren zonder dat we het doorhebben. En hoewel ze individueel klein zijn, stapelen ze zich op als ongeopende brieven: onschuldig per stuk, maar samen een envelop met een stevige rekening.
Vrouwen neigen vaak tot doorzetten: “Eerst anderen, dan ik.” Het klinkt loyaal, maar het is eigenlijk een manier om eigen signalen weg te duwen.
Terug naar haar
“Wat denk je dat er gebeurt als je nog drie maanden zo doorgaat?” vroeg ik.
Ze aarzelde.
“Dan knap ik denk ik.”
“Precies. Een grote crisis is alleen maar een optelsom van genegeerde kleine.”
Ze was even stil, maar het was geen ongemakkelijk stil. Het was het soort stilte waarin iemand voor het eerst echt voelt wat ze al langer weet.
De gedragsaanpassing
“Dus… wat moet ik doen?” vroeg ze.
“Niet alles tegelijk oplossen. Begin met één minicrisis die je serieus gaat nemen. Alleen al dat verandert het patroon.”
“Oké… dan begin ik met die collega. Ik ga een grens trekken. Niet boos, wel duidelijk.”
Dat was genoeg. Gedrag verandert niet door grote besluiten, maar door kleine keuzes die we wel uitvoeren.
Slot
De minicrisis lijkt klein, maar zij is de boodschapper van de grote verschuiving. Wie haar negeert, betaalt later de prijs. Wie haar serieus neemt, voorkomt dat het leven je dwingt om stil te staan.
Welke minicrisis klopt er bij jou aan?
Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.
- De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
- Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
- Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
- Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.
© wikipedia
voorliggende column is tot nu toe gelezen door: 137 lezers Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Ontdek meer van MAASSLUIS.NU
Houd u svp aan Onze omgangsvormen
Alle reacties worden vooraf gemodereerd. Degene zonder 'voornaam + achternaam' worden geweigerd.