Column(114): Je hebt de boomeritis

Onverwacht staat zij voor de deur. Ik laat haar binnen en zij begint te ratelen, zodra ze zit.

“Cobi, ik word gek van hem.”

Ze zegt het zonder inleiding, terwijl ze haar kop koffie iets te hard op tafel zet. Ik kijk haar aan. Dit is geen lichte irritatie meer, dit zit dieper.

“Vertel.”

“Hij is nu drie jaar met pensioen. Drie jaar! En ik dacht echt: gezellig, samen meer tijd, samen dingen doen… Nou, vergeet het maar. Hij loopt me alleen maar in de weg.”

Ik glimlach voorzichtig. “In de weg?”

“Ja! Mijn hele dagritme is weg. Hij staat op wanneer hij wil, eet wanneer hij wil, en doet… niets. Echt niets uit zichzelf. Ik moet hem overal op wijzen. De tuin, kleine klusjes, zelfs de vuilnis. Alles blijft liggen totdat ík er iets van zeg.”

“En dat doe je dus.”

“Ja, wat moet ik anders? Ik heb geen zin om in een rommelig huis te zitten. Maar het kost me zoveel energie. Het lijkt wel alsof ik zijn moeder ben geworden.”

Ik leun iets naar voren. “En hoe reageert hij daarop?”

Ze zucht diep. “Hij wordt chagrijnig. Of hij zegt: ‘Ik doe het straks wel.’ Maar dat ‘straks’ kan gerust morgen zijn. Of volgende week. En als ik er iets van zeg, hebben we weer gedoe. We kibbelen echt elke dag. Kleine dingen, maar het stapelt zich op. Ik word er verdrietig van, Cobi.”

Even laat ik het stil.

“Wat raakt je het meest?” vraag ik dan.

“Dat hij geen initiatief neemt. Dat ik alles moet trekken. En… dat hij nooit eens zegt dat hij blij met me is. Ik moet gewoon vissen naar een compliment. Dat is toch triest?”

“Is dat nieuw gedrag?”

Ze denkt na. “Nee… eigenlijk niet. Hij was nooit een romanticus. Maar toen werkte hij nog, was hij tenminste ergens mee bezig. Nu… ja, nu is het wel heel mager. En met die financiën tegenwoordig—alles is duurder—doen we ook niks extra’s meer. Het is gewoon… schraalhans.”

Ik knik. “En hij? Hoe beleeft hij zijn pensioen, denk je?”

Ze haalt haar schouders op. “Geen idee. Hij lijkt wel tevreden. Dat is het gekke. Alsof hij denkt: eindelijk rust.”

Ik glimlach nu iets breder. “Dat is waarschijnlijk precies wat hij denkt.”

Ze kijkt me aan, licht geïrriteerd. “Dus ik moet dit maar normaal vinden?”

“Niet per se normaal,” zeg ik rustig. “Maar wel begrijpelijk.”

Ze zwijgt.

“Mag ik je iets teruggeven?” vraag ik.

“Graag, want ik loop vast.”

“Jij leeft nog in het ritme van ‘er moet iets gebeuren’. Structuur, invulling, verantwoordelijkheid. Hij leeft in het ritme van ‘het hoeft niet meer’. De race is voor hem gelopen.”

Ze fronst. “En voor mij niet dan?”

“Voor jou blijkbaar niet op dezelfde manier.”

Dat komt binnen. Ze kijkt weg.

“Wat jullie hebben,” ga ik verder, “noem ik wel eens de boomeritis.”

Ze schiet in de lach. “De wát?”

“De boomeritis. Een kwaaltje van deze generatie. Jarenlang samen in hetzelfde tempo geleefd—werk, gezin, verplichtingen—en dan ineens valt dat weg. Maar niet voor allebei op dezelfde manier.”

“Dus ik ben ziek?” zegt ze droog.

“Jullie allebei een beetje,” zeg ik. “Maar met andere symptomen.”

Ze leunt achterover. “Leg uit.”

“Hij ervaart vrijheid. Eindelijk geen druk meer, geen agenda, geen moeten. Jij ervaart verlies van structuur, van gezamenlijkheid, van… erkenning misschien.”

Ze knikt langzaam.

“En wat doen jullie vervolgens?” vraag ik.

Ze zucht. “Ik ga trekken en duwen. En hij gaat vertragen en uitstellen.”

“Precies. Jij gaat op hem letten. De hele dag. Onbewust controleren: wat doet hij, wat doet hij niet, wanneer doet hij het. En hij voelt dat.”

“Ja, natuurlijk voelt hij dat.”

“En wat doet dat met een mens, denk je?”

Ze denkt even na. “Die gaat zich verzetten.”

“Juist.”

Het blijft even stil.

“Dus,” zegt ze uiteindelijk, “ik moet hem maar gewoon laten aanmodderen?”

“Niet helemaal. Maar wel: stop met de hele dag op hem letten.”

Ze kijkt me scherp aan.

“Echt,” zeg ik. “Laat los dat hij het op jouw manier en op jouw moment moet doen. Accepteer dat hij een ander tempo heeft. Een andere beleving van deze levensfase.”

“Maar het werk moet wel gedaan worden.”

“Dan maak je daar heldere afspraken over. Niet doorlopend corrigeren, maar één keer rustig bespreken. Wat is voor jou belangrijk, wat is voor hem haalbaar.”

Ze knikt aarzelend.

“En nog iets,” voeg ik toe. “Geef hem ruimte. Vrijheid. Niet als beloning, maar als uitgangspunt.”

“Vrijheid? Hij heeft al de hele dag vrijheid!”

“Ja,” zeg ik zacht, “maar geen emotionele vrijheid. Hij voelt jouw verwachting, jouw teleurstelling. Dat weegt zwaarder dan je denkt.”

Ze zegt niets.

“En misschien wel de belangrijkste,” ga ik verder, “wees blij dat hij er nog is. Dat hij niet bij je wegloopt.”

Ze kijkt me verrast aan.

“Dat klinkt hard,” zegt ze.

“Dat is het ook een beetje. Maar het relativeert. Je zit hier niet met een onwillige tegenstander, maar met een man die zijn leven anders is gaan invullen dan jij had gehoopt.”

Ze zucht, maar er zit iets van berusting in.

“Dus… minder duwen. Meer laten.”

“Ja. En misschien ook: meer je eigen leven invullen. Zodat jouw wereld niet volledig afhankelijk is van wat hij wel of niet doet.”

Ze glimlacht flauwtjes. “Dat klinkt ineens heel logisch.”

“Dat is het vaak,” zeg ik. “Maar makkelijk is anders.”

Ze pakt haar kop koffie weer op, rustiger dit keer.

“De boomeritis,” mompelt ze. “Ik ga het hem niet vertellen hoor.”

Ik lach. “Nee, dat lijkt me verstandig.”

“Maar ik snap het wel beter nu,” zegt ze zacht.

En soms is dat precies waar het begint.

Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.

Klik voor de definitie van een column

  Een column is géén nieuwsartikel. Wat is het wel? Onderstaande maakt duidelijk dat je een column moet begrijpen door niet alleen de woorden tot je te nemen, maar door te bedenken welke  boodschap de columnist – mogelijk tussen de regels door –  aan de lezers geeft. Begrijp je de boodschap? Zie je wat de schrijver bedoelt? Daar kan ieder individu wat van vinden. Als het een eigen pijnplek is, kan de lezer de aanvechting hebben om helemaal erin mee te gaan of er volledig tegenin te gaan. Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.

• De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
• Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
• Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
• Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.

Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia