Column(117): Vrouw, houd jezelf niet voor de gek

“Hij zei dat hij er niet klaar voor is… maar zo voelde het niet.”

Ze zit tegenover me. Drieëndertig, intelligent, verzorgd, ogen die tegelijk hoopvol en vermoeid staan. Ik noem haar voor het gemak Sophie. Ze is net uit haar werk doorgereden naar mijn praktijk, nog half in de hectiek van de dag, maar volledig in de war over één man.

“Vertel,” zeg ik.

“Het was zó goed,” begint ze. “We hadden meteen een klik. Uren gepraat. Hij keek me aan… echt, je voelt dat toch? Dat verzin je niet?”

Ik knik. “En toen?”

“Toen zei hij… ja… dat hij geen relatie wil. Dat hij daar niet aan toe is.”

Ze laat een stilte vallen. Niet omdat ze niets meer te zeggen heeft, maar omdat ze hoopt dat ik het voor haar ga invullen. Dat ik bevestig wat haar vriendin al heeft gezegd.

“En wat denk jij dat dat betekent?” vraag ik rustig.

Ze haalt haar schouders op. “Misschien heeft hij tijd nodig. Of hij is bang. Of hij heeft het zelf nog niet door.”

Daar is hij. De roze bril. De mentale acrobatiek om een ‘nee’ om te buigen naar een ‘misschien’.

“Wie zegt dat?” vraag ik.

“Nou… mijn vriendin ook. Die zei: mannen hebben soms een zetje nodig. En hij appt nog af en toe, dus ja… er is toch iets?”

Ik leun iets naar voren.

“Sophie, mag ik je iets heel eenvoudigs zeggen, zonder het mooier te maken dan het is?”

Ze knikt, licht gespannen.

“Hij heeft nee gezegd.”

Ze kijkt me aan, bijna verontwaardigd. “Ja, maar zo bedoelde hij het niet letterlijk.”

“Hoe weet je dat?”

“Dat voel ik gewoon.”

Daar zit precies het probleem. Gevoel wordt hier gebruikt als bewijs. Terwijl gevoel juist het minst betrouwbare kompas is wanneer je verliefd bent.

“Laat me het omdraaien,” zeg ik. “Als jij tegen een man zegt: ‘Ik wil geen relatie’, wat bedoel je dan?”

Ze denkt even na. “Dat ik geen relatie wil… met hem.”

“Precies.”

Die zin komt binnen. Je ziet het gebeuren. Niet omdat ze het niet wist, maar omdat ze het niet wílde weten.

We zwijgen even.

“Maar waarom appt hij dan nog?” vraagt ze zachter.

“Omdat aandacht prettig is. Omdat contact leuk kan zijn zonder verplichting. Omdat hij misschien wél geniet van jou als persoon, maar jou niet kiest als partner.”

Dat laatste woord – kiest – landt zwaar.

Veel vrouwen struikelen hier. Ze verwarren verbinding met intentie. Een fijne avond wordt bewijs van potentie. Een appje wordt hoop. Een blik wordt betekenis. En ondertussen wordt de werkelijkheid herschreven tot iets wat beter past bij het verlangen.

“Sophie,” zeg ik, “je probeert een ‘nee’ te herinterpreteren totdat het een ‘ja’ wordt. Maar zo werkt het niet.”

Ze slikt.

“Dus ik moet het gewoon loslaten?” vraagt ze.

“Niet ‘gewoon’,” corrigeer ik. “Maar wel: ja.”

Ik zie weerstand. Natuurlijk. Loslaten betekent niet alleen hem loslaten, maar ook het verhaal dat ze al begonnen was te schrijven. De toekomst die ze al een beetje had ingevuld.

“Je zit op een roze wolk,” ga ik verder, “maar hij staat met beide benen op de grond. En hij heeft jou niet gekozen om naast hem te staan.”

“Dat klinkt hard,” zegt ze.

“Dat is het ook. Maar het alternatief is dat jij jezelf voor de gek blijft houden.”

We praten verder. Over hoe snel fantasie zich kan vermommen als realiteit. Over hoe verleidelijk het is om signalen te zoeken die jouw hoop bevestigen, en alles wat daar niet in past te negeren.

“Je vriendin bedoelt het goed,” zeg ik, “maar ze voedt jouw illusie. Ze geeft verklaringen die jou geruststellen: hij is bang, hij heeft tijd nodig, hij weet het nog niet. Allemaal manieren om niet te hoeven voelen wat er werkelijk is gebeurd.”

“En wat is er werkelijk gebeurd?” vraagt Sophie, bijna fluisterend.

“Hij heeft jou afgewezen.”

Stilte.

“En dat zegt niets over jouw waarde,” voeg ik toe. “Maar alles over zijn keuze.”

Daar zit de sleutel. Afwijzing wordt vaak persoonlijk gemaakt, terwijl het in essentie een selectiebeslissing is. Geen oordeel over jouw waarde, maar een uitkomst van zijn voorkeur.

“Een relatie kun je niet afdwingen,” zeg ik. “Niet met geduld, niet met begrip, niet met hoop. De juiste man hoeft niet overtuigd te worden. Die kiest.”

Ze ademt diep in. Voor het eerst lijkt er iets van rust te ontstaan. Niet omdat het probleem opgelost is, maar omdat de verwarring plaatsmaakt voor helderheid.

“Dus… wat moet ik nu doen?” vraagt ze.

“Terug naar jezelf,” zeg ik. “Naar je werk, je ritme, je leven. Niet als afleiding, maar als fundament. Stop met analyseren wat hij bedoelde, en begin met serieus nemen wat hij zei.”

Ik kijk haar aan.

“En vooral: wees eerlijk tegen jezelf. Want dat is waar het misgaat. Niet bij hem, maar bij jou. Jij maakt van zijn ‘nee’ een verhaal waarin jij tóch kunt winnen.”

Ze knikt langzaam.

“En dat is jezelf voor de gek houden,” besluit ik.

Wanneer ze vertrekt, zie ik geen opgeluchte vrouw. Maar wel een vrouw die iets essentieels heeft teruggewonnen: haar realiteitszin.

En dat is, in de liefde, vaak het begin van iets beters.

Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.

Klik voor de definitie van een column

  Een column is géén nieuwsartikel. Wat is het wel? Onderstaande maakt duidelijk dat je een column moet begrijpen door niet alleen de woorden tot je te nemen, maar door te bedenken welke  boodschap de columnist – mogelijk tussen de regels door –  aan de lezers geeft. Begrijp je de boodschap? Zie je wat de schrijver bedoelt? Daar kan ieder individu wat van vinden. Als het een eigen pijnplek is, kan de lezer de aanvechting hebben om helemaal erin mee te gaan of er volledig tegenin te gaan. Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.

• De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
• Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
• Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
• Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.

Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia