Column(127): Ga jij nog op vakantie?

Ga jij nog op vakantie? Die vraag kreeg ik laatst van een vriendin terwijl we samen op een terras zaten. Ze keek me verwachtingsvol aan, alsof het antwoord vanzelfsprekend “natuurlijk!” moest zijn. Maar is dat eigenlijk wel zo?

We leven in een tijd waarin vakantie bijna een maatschappelijke verplichting lijkt. Zodra de zomer begint, stromen sociale media vol met foto’s van witte stranden, Italiaanse terrasjes en bergtoppen. Wie thuisblijft, lijkt bijna uit te moeten leggen waarom.

Toch heeft vakantie twee kanten.

Voor een vrijgezelle vrouw kan vakantie een heerlijke manier zijn om nieuwe mensen te ontmoeten, avontuur te beleven of simpelweg te ontdekken dat ze ook prima alleen kan genieten. Even niemand die iets van haar verwacht. Geen werk, geen afspraken, geen volle agenda. Alleen de vrijheid om te doen waar ze zelf zin in heeft. Maar er is ook een andere kant. Alleen reizen betekent soms ook alleen eten, alleen een zonsondergang bekijken en niemand hebben tegen wie je kunt zeggen: “Moet je dát nou eens zien.” Niet iedereen ervaart dat als vrijheid. Voor sommigen voelt het juist als een vergrootglas op hun eenzaamheid. Voor de getrouwde moeder is vakantie vaak een heel ander verhaal. Zij droomt maandenlang van rust, om vervolgens twee weken lang koffers te slepen, kinderen in te smeren, ruzies op de achterbank te sussen en te koken in een keuken waar werkelijk niets op de juiste plek ligt.

Ze noemt het vakantie. De wasmachine thuis noemt het achterstallig onderhoud.

En dan zijn er de senioren. Zij hebben eindelijk alle tijd van de wereld. Geen schoolvakanties, geen werkgevers die toestemming moeten geven en vaak ook geen haast meer. Zij kunnen vertrekken wanneer de files verdwenen zijn en de prijzen zijn gezakt. Toch kiezen opvallend veel oudere dames ervoor om gewoon thuis te blijven. Niet omdat ze niets meer willen, maar omdat ze hebben ontdekt dat rust niet afhankelijk is van een ander land. Een goed boek in de tuin, koffie met vriendinnen of een dagje uit kan minstens zoveel ontspanning geven als uren wachten op een vertraagde vlucht.

Misschien is dát wel de grootste les: Vakantie is geen plaats. Vakantie is een gevoel. Sommigen vinden dat op een Grieks eiland. Anderen op hun eigen balkon met een kop koffie en eindelijk eens een telefoon die een dag lang niet hoeft te piepen. Dus… waarom zou jij wel of niet op vakantie gaan? Omdat je behoefte hebt aan verandering? Prima. Omdat iedereen gaat? Slechte reden. Omdat je wilt ontsnappen aan jezelf? Helaas… jezelf reist gewoon gezellig mee.

Mijn vriendin stelde me die vraag nog een keer: “Ga jij nou nog op vakantie?” Ik glimlachte. “Waarschijnlijk wel.” “Waarheen?” “Naar de koelkast.”

“De koelkast?”

“Ja,” zei ik. “Daar is altijd iets lekkers, er zijn geen wachtrijen en mijn koffer hoef ik alleen maar weer dicht te doen.”

Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.

Klik voor de definitie van een column

  Een column is géén nieuwsartikel. Wat is het wel? Onderstaande maakt duidelijk dat je een column moet begrijpen door niet alleen de woorden tot je te nemen, maar door te bedenken welke  boodschap de columnist – mogelijk tussen de regels door –  aan de lezers geeft. Begrijp je de boodschap? Zie je wat de schrijver bedoelt? Daar kan ieder individu wat van vinden. Als het een eigen pijnplek is, kan de lezer de aanvechting hebben om helemaal erin mee te gaan of er volledig tegenin te gaan. Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.

• De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
• Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
• Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
• Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.

Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia