Column(129): Een eenvoudige formule voor een ingewikkeld leven

Laatst stuurde iemand mij een foto. Geen vakantiekiekje, geen kleinkind dat voor het eerst zonder zijwieltjes fietste en zelfs geen schattige kattenvideo. Nee, een simpel A4’tje met daarop de titel: “Simple Formula for Living.”

Mijn eerste gedachte? Was het leven maar zo eenvoudig, want als je tegenwoordig sociale media mag geloven, heb je voor een gelukkig leven minimaal een ochtendroutine van twee uur nodig, een ijsbad, een coach, een diëtist, een smartwatch, een meditatie-app en een kast vol voedingssupplementen waar een gemiddelde apotheek jaloers op zou zijn.

En toen las ik dat velletje: “Leef onder je stand.” Een zin waar menig Nederlander tegenwoordig uitslag van krijgt. We leven steeds vaker boven onze mogelijkheden en noemen dat vervolgens ‘genieten’. Tot de creditcardrekening op de mat valt.

Nog één: “Geef alles terug wat je leent.” Dat klinkt vanzelfsprekend. Toch zijn er mensen die boeken lenen alsof ze een museum bezoeken. Ze bewonderen ze… en vervolgens verdwijnen ze voorgoed in hun eigen boekenkast.

“Stop met anderen de schuld te geven.” Ai. Die komt binnen. We leven in een tijd waarin bijna alles wel de schuld van iemand anders is. De overheid. Je ouders. Je ex. Je werkgever. De generatie vóór je. Of de generatie ná je. Iedereen is schuldig, behalve degene die ’s morgens in de spiegel kijkt.

“Geef toe wanneer je een fout maakt.” Dat blijkt moeilijker dan het oplossen van een Rubik’s kubus met bokshandschoenen aan. Als lifecoach hoorde ik regelmatig prachtige verhalen waarin iemand exact kon uitleggen waarom zijn gedrag volkomen logisch was. Alleen bleef één ding opvallend afwezig: eigen verantwoordelijkheid. En juist daar begint groei. Niet bij gelijk krijgen, maar bij eerlijk durven zeggen: “Hier had ik het mis.”

Verderop staat: “Doe iets aardigs zonder dat iemand het merkt.” Wat een verademing. Tegenwoordig lijkt een goede daad pas echt gebeurd als hij op Facebook, Instagram of LinkedIn heeft gestaan. Alsof vriendelijkheid alleen telt wanneer er voldoende likes onder verschijnen. Misschien is de mooiste vorm van goedheid juist degene waar niemand ooit achter komt.

“Luister meer. Praat minder.” Ik moest glimlachen. Hoe vaak luisteren we nog echt? Niet om te antwoorden. Niet om advies te geven. Maar gewoon om iemand te begrijpen. In mijn praktijk ontdekte ik vaak dat mensen helemaal geen oplossing zochten. Ze wilden slechts één keer het gevoel hebben dat iemand werkelijk hoorde wat ze zeiden. Dat is iets heel anders dan wachten tot je zelf weer aan de beurt bent.

En dan misschien wel mijn favoriet: “Probeer eens een hele dag niemand te bekritiseren.” Dat lijkt eenvoudiger dan het is. We leveren commentaar op politici, buren, verkeer, collega’s, kinderen, partners, televisieprogramma’s en het weer. Misschien zegt onze kritiek soms meer over onze eigen onrust dan over degene die we bekritiseren.

Onderaan de lijst staat een prachtige zin. “Maak je niet druk om de kleine dingen, want uiteindelijk zijn het allemaal kleine dingen.” Dat is misschien wel de grootste levensles van allemaal. Over vijf jaar weet je waarschijnlijk niet meer waarom je je vandaag zo druk maakte. Je herinnert je die overvolle agenda niet meer. Die verkeerde opmerking. Dat filetje. Die vergeten afspraak.

Maar je herinnert je wél dat onverwachte kopje koffie met een vriendin. Dat ene gesprek. Die wandeling. Dat moment waarop iemand je liet voelen dat je ertoe deed. Misschien hebben we helemaal geen ingewikkelde formule voor geluk nodig. Misschien ligt de kunst juist in de eenvoud.

Een beetje vriendelijker. Een beetje bescheidener. Een beetje meer luisteren. Een beetje minder gelijk willen hebben… en af en toe iemand voor laten gaan in de rij. Al is het maar omdat je dan eindelijk eens rustig kunt bedenken waar je portemonnee eigenlijk gebleven is.

Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.

Klik voor de definitie van een column

  Een column is géén nieuwsartikel. Wat is het wel? Onderstaande maakt duidelijk dat je een column moet begrijpen door niet alleen de woorden tot je te nemen, maar door te bedenken welke  boodschap de columnist – mogelijk tussen de regels door –  aan de lezers geeft. Begrijp je de boodschap? Zie je wat de schrijver bedoelt? Daar kan ieder individu wat van vinden. Als het een eigen pijnplek is, kan de lezer de aanvechting hebben om helemaal erin mee te gaan of er volledig tegenin te gaan. Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.

• De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
• Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
• Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
• Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.

Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia