Column(156): De politiek van nabijheid

Democratie & representatie (6)

De beste politiek speelt zich niet af in de raadszaal, maar op straat. Niet in vergaderzalen, maar op stoepen, in speeltuintjes, bij het koffieapparaat van het buurthuis. Dáár hoor je wat er leeft. Dáár wordt de toon gezet.

Toch trekken veel raadsleden zich terug in een bubbel van vergaderstukken en digitale overleggen. Ze bedoelen het goed, maar raken los van de stad. En dan gaat het mis: beleid dat logisch lijkt op papier, werkt niet op straat.

Nabijheid is geen marketingwoord, het is gedrag.

Een raadslid dat wekelijks één straat opzoekt en daar gewoon eens aanbelt, weet meer over de stad dan tien beleidsadviseurs samen. Een wethouder die een uurtje meedraait in de thuiszorg, voelt beter aan wat de cijfers niet laten zien.

Inwoners zien het verschil tussen iemand die luistert omdat het moet, en iemand die luistert omdat het hem iets kan leren.

Politiek van nabijheid vraagt geen geld, geen plannen, alleen tijd. Maar tijd is precies wat veel bestuurders zeggen niet te hebben. De vraag is dan: waarvóór doe je het eigenlijk?

Wie werkelijk wil vertegenwoordigen, moet zich soms letterlijk onder de mensen begeven. De democratie ademt pas weer als de politiek durft te ruiken naar het leven zelf.

Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.

Klik voor de definitie van een column

  Een column is géén nieuwsartikel. Wat is het wel? Onderstaande maakt duidelijk dat je een column moet begrijpen door niet alleen de woorden tot je te nemen, maar door te bedenken welke  boodschap de columnist – mogelijk tussen de regels door –  aan de lezers geeft. Begrijp je de boodschap? Zie je wat de schrijver bedoelt? Daar kan ieder individu wat van vinden. Als het een eigen pijnplek is, kan de lezer de aanvechting hebben om helemaal erin mee te gaan of er volledig tegenin te gaan. Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.

• De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
• Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
• Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
• Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.

Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia