Column(160): Een jaar van veel geluid en weinig rust

Terugkijkend op 2025 kunnen we moeilijk ontkennen dat Maassluis een onrustig publiek jaar heeft beleefd. Niet omdat alles fundamenteel misging, maar omdat veel thema’s tegelijk speelden, elkaar versterkten en zelden in samenhang werden besproken. Het resultaat was een jaar waarin de toon vaak harder was dan de inhoud, en waarin publieke hectiek soms belangrijker leek dan bestuurlijke helderheid.

Opvallend was hoe snel onderwerpen groot werden. Grondverontreiniging, woningbouw, veiligheid in bepaalde wijken, evenementen die de stad verdeelden, en de voortdurende discussie over participatie: het waren geen nieuwe dossiers, maar ze kregen in 2025 wel een nieuwe lading. Niet zozeer door de feiten zelf, maar door de manier waarop ze publiek werden beleefd en besproken. Inwoners voelden zich geraakt, soms overvallen, en regelmatig onvoldoende meegenomen in het proces. Dat gevoel werd zichtbaar op informatieavonden, in inspreekmomenten en – vooral – op sociale media, waar nuance zelden de meeste aandacht krijgt.

Wat dit jaar vooral kenmerkte, was het tempo. Besluiten volgden elkaar snel op, terwijl uitleg, context en reflectie achterbleven. Daardoor ontstond een kloof tussen bestuur en samenleving die niet altijd inhoudelijk was, maar wel emotioneel. Wantrouwen groeit immers niet alleen door verkeerde keuzes, maar ook door onduidelijkheid en timing. En precies daar wringt het al langer in Maassluis.

De gemeenteraad bevond zich in een lastige positie. Enerzijds zichtbaar en aanspreekbaar, anderzijds vaak reactief. Het publieke debat speelde zich regelmatig buiten de raadszaal af, terwijl de raad juist de plek zou moeten zijn waar zorgen worden gewogen, belangen afgewogen en besluiten uitgelegd. Wanneer die rol onder druk staat, verliest het lokale bestuur aan samenhang. Dat is geen verwijt aan individuele raadsleden, maar een constatering over het systeem waarin zij opereren.

Toch was 2025 niet alleen een jaar van frictie. Het was ook een jaar waarin betrokkenheid zichtbaar werd. Veel inwoners lieten van zich horen, niet uit dwarsheid, maar uit zorg voor hun stad. Die betrokkenheid is waardevol. Zij laat zien dat Maassluis geen apathische gemeenschap is, maar een stad met mensen die willen begrijpen, meepraten en meedenken. Bestuur dat die energie weet te kanaliseren, kan daar kracht uit putten.

De les van 2025 is dan ook niet dat het anders móét, maar dat het anders kán. Minder haast, meer uitleg. Minder zenden, meer dialoog. Minder incidentgedreven communicatie, meer consistente lijnen. Dat vraagt bestuurlijke discipline en politieke rust — eigenschappen die juist in aanloop naar verkiezingen schaars worden.

En daarmee komt 2026 in beeld. Het verkiezingsjaar zal ongetwijfeld nieuwe dynamiek brengen, nieuwe beloften en nieuwe verhoudingen. Maar belangrijker dan de campagne is wat daarna volgt: een gemeenteraad ná maart 2026 die niet alleen representatief is, maar ook verbindend. Een raad die het debat vertraagt waar nodig, scherp is op inhoud, en zich bewust is van haar voorbeeldrol in toon en houding.

Voor Maassluis ligt daar een kans. Om van hectiek naar houvast te gaan. Van wantrouwen naar voorspelbaarheid. Van veel geluid naar meer richting.

Aan het einde van dit jaar rest vooral een wens. Dat bestuurders de moed hebben om rust te brengen. Dat raadsleden de ruimte nemen om te luisteren vóórdat zij spreken. En dat inwoners elkaar blijven zien als medebewoners, niet als tegenstanders.

Voor 2026 wens ik Maassluis wijsheid in het kiezen, geduld in het proces en verdraagzaamheid in het gesprek. Want alleen met die drie samen blijft onze stad bestuurbaar én leefbaar.

PS

Ik wens de lezers een fijne kerst, veilige jaarwisseling en alvast het beste voor 2026. Cobi en ik gaan een paar weekjes overwinteren.  

Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.

Klik voor de definitie van een column

  Een column is géén nieuwsartikel. Wat is het wel? Onderstaande maakt duidelijk dat je een column moet begrijpen door niet alleen de woorden tot je te nemen, maar door te bedenken welke  boodschap de columnist – mogelijk tussen de regels door –  aan de lezers geeft. Begrijp je de boodschap? Zie je wat de schrijver bedoelt? Daar kan ieder individu wat van vinden. Als het een eigen pijnplek is, kan de lezer de aanvechting hebben om helemaal erin mee te gaan of er volledig tegenin te gaan. Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.

• De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
• Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
• Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
• Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.

Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia