Column(162): Maassluis groeit, terwijl het verkeersbeleid stilstaat

Maassluis is een stad met karakter. Compact, historisch, ondernemend en steeds aantrekkelijker om in te wonen. Dat laatste is mooi nieuws, maar het heeft ook een keerzijde die je inmiddels niet meer kunt wegwuiven met een nieuw verkeersbord of een goedbedoelde persverklaring.

Onze stad is in tien jaar tijd gegroeid van ongeveer 33.000 inwoners naar bijna 40.000. Dat is geen kleine stijging, dat is een forse sprong. En wie denkt dat zo’n groei géén directe gevolgen heeft voor verkeersveiligheid, parkeerdruk en leefbaarheid, kijkt simpelweg de andere kant op.

De verkeersdrukte is zichtbaar op straat. Niet alleen tijdens de spits, maar de hele dag door. Meer inwoners betekent meer auto’s, meer bezorgdiensten, meer bezoekers en meer vrachtverkeer. En wie vervolgens met open ogen door de wijken rijdt, ziet dat de parkeerdruk precies hetzelfde tempo heeft aangenomen. Stoepen worden opgeofferd, hoeken worden volgezet, zichtlijnen verdwijnen, en hulpdiensten moeten soms letterlijk slalommen door straten die daar niet voor zijn ontworpen.

Toch lijkt het alsof de wethouder van verkeerszaken nog steeds wacht op “het juiste moment”. Of op “meer onderzoek”. Of op “draagvlak”.

Maar het juiste moment was gisteren.

Het wordt tijd dat de wethouder het licht ziet. En nee, ik bedoel niet het stoplicht.

Want de situatie is inmiddels zó helder dat alleen bestuurlijke oogkleppen nog kunnen verhinderen dat er maatregelen komen. We hebben in Maassluis geen gebrek aan analyses. We hebben gebrek aan actie.

Neem de Westlandseweg, de Rozenlaan, de Laan 1940-1945 en de Industrieweg. Dit zijn geen obscure achterafstraatjes. Dit zijn verkeersaders waar snelheid structureel te hoog ligt. En iedereen weet het. Bewoners, fietsers, ouders, wijkagenten. Het is dagelijks zichtbaar: optrekken, scheuren, bumperkleven en soms zelfs racen alsof Maassluis een testbaan is.

Wie veiligheid serieus neemt, neemt snelheid serieus.

Daarom zijn concrete maatregelen nodig. Niet symbolisch, maar effectief. Flitspalen zijn daarbij een logisch instrument. Ze werken preventief én corrigerend. En laten we vooral eerlijk zijn: ze leveren ook geld op. Extra inkomsten die de gemeente uitstekend kan gebruiken voor onderhoud, handhaving en betere infrastructuur. In tijden waarin elk beleidsplan begint met “de middelen zijn beperkt”, is dit een kans die je niet moet laten liggen.

Voor wie allergisch is voor flitspalen bestaat er bovendien een alternatief: wegversmallingen om de 100 meter, vergelijkbaar met de versmallingen op het westelijke deel van de Westlandseweg. Het is een simpele ingreep, maar wel eentje die direct effect heeft. Een automobilist kan een verkeersbord negeren, maar geen fysieke werkelijkheid.

En dat geldt ook voor parkeren. De groei van de stad vraagt om een parkeerstrategie die verder gaat dan hopen dat mensen “wat vaker de fiets pakken”. Dat is wensdenken. Natuurlijk moeten we fietsen stimuleren. Maar ondertussen moeten bewoners wél hun auto kwijt kunnen zonder dat de wijk verandert in een blokkendoos van blik.

De kern is eenvoudig: Maassluis is gegroeid, maar het verkeersbeleid is niet meegegroeid.

En zolang dat zo blijft, nemen risico’s toe. Ongevallen ook. En uiteindelijk betalen we de prijs niet in rapporten, maar in letsel, schade en frustratie.

Veiligheid moet voorop staan. Niet als slogan, maar als prioriteit. Het is tijd dat de wethouder niet alleen naar het verkeer kijkt, maar het eindelijk ook serieus neemt.

Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.

Klik voor de definitie van een column

  Een column is géén nieuwsartikel. Wat is het wel? Onderstaande maakt duidelijk dat je een column moet begrijpen door niet alleen de woorden tot je te nemen, maar door te bedenken welke  boodschap de columnist – mogelijk tussen de regels door –  aan de lezers geeft. Begrijp je de boodschap? Zie je wat de schrijver bedoelt? Daar kan ieder individu wat van vinden. Als het een eigen pijnplek is, kan de lezer de aanvechting hebben om helemaal erin mee te gaan of er volledig tegenin te gaan. Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.

• De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
• Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
• Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
• Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.

Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia