Column(164): Wanneer partijen kiezers onderschatten

Laat ik deze column beginnen met een korte waarschuwing: dit is een samenvatting. Geen nieuw verhaal, geen nieuw dossier, maar een compacte terugblik op een thema dat in Maassluis steeds urgenter wordt. Want wie goed kijkt naar het gedrag van lokale partijen en bestuurders, ziet een patroon dat zich herhaalt: de kiezer wordt onderschat.

En dat is geen klein politiek foutje. Het is een structurele denkfout die uiteindelijk leidt tot precies datgene waar elke partij bang voor zou moeten zijn: verlies van vertrouwen, verlies van draagvlak en verlies van betrokkenheid. Met de gemeenteraadsverkiezingen van maart 2026 in zicht is dat geen detail, maar een alarmsignaal.

De kern: burgers zijn niet dom, ze zijn dagelijks getuige

De Maassluizer hoeft geen beleidsnota te lezen om te weten wat er speelt. Die merkt het gewoon in de straat. In de wijk. Op de stoep. In het winkelgebied. In de avonduren.

Toch lijkt de lokale politiek soms te denken dat inwoners genoegen nemen met mooie woorden, persberichten en plannen “in ontwikkeling”. Alsof communicatie al gelijkstaat aan oplossing. Alsof het benoemen van een probleem hetzelfde is als het aanpakken ervan.

Dat is het niet.

Woningbouw: veel stenen, maar voor wie eigenlijk?

Een van de grootste onderwerpen is woningbouw. Maassluis groeit en er wordt gebouwd, daar is niemand blind voor. Maar steeds meer inwoners stellen een terechte vraag: bouwen we ook voor onze eigen mensen?

Starters zien prijzen waar je moedeloos van wordt. Senioren horen al jaren verhalen over doorstroming, maar merken dat passende woningen schaars blijven. En ondertussen wordt woningbouw vaak verkocht als een succes, terwijl de dagelijkse werkelijkheid voor veel inwoners vooral betekent: meer drukte, meer auto’s, meer parkeerproblemen.

Wie dat wegwuift met “de cijfers kloppen” onderschat de burger. Want de burger kijkt niet naar gemiddelden, maar naar zijn eigen portemonnee.

Verkeer en parkeren: de druk groeit, de oplossingen blijven achter

Dan het verkeer. De parkeerdruk. De snelheid in woonwijken. De drukte op kruispunten. Dit zijn geen theoretische problemen, maar dagelijkse ergernissen.

In wijken zoals Steendijkpolder en Kapelpolder zien bewoners hoe de ruimte in hun straat langzaam verdwijnt. Parkeren wordt een zoektocht, trottoirs worden blokkades en verkeersveiligheid komt steeds vaker onder druk te staan.

Het meest frustrerende is niet eens dat het drukker is geworden. Het meest frustrerende is dat de politiek het probleem soms benadert alsof het “wel meevalt”. Terwijl bewoners allang weten: dit is structureel.

Leefbaarheid en veiligheid: het sluipende verval

Leefbaarheid is een typisch onderwerp dat door bestuurders vaak wordt onderschat, omdat het zelden in één klap ontspoort. Het gaat langzaam. Met kleine incidenten. Met rommel. Met overlast. Met onveiligheidsgevoel.

En precies daar gaat het mis: wanneer inwoners signaleren dat het minder prettig wordt in hun wijk, krijgen ze soms een reactie die klinkt alsof het probleem vooral in hun hoofd zit.

Maar gevoelens van onveiligheid zijn niet zomaar gevoelens. Ze zijn vaak gebaseerd op ervaring. Op herhaling. Op zichtbare achteruitgang.

Handhaving: regels zonder toezicht zijn toneel

En dan de handhaving. Een pijnpunt dat bijna overal terugkomt. Want regels maken is makkelijk. Handhaven is lastig.

BOA’s zijn er wel, maar vaak niet waar en wanneer het echt nodig is. Politie zie je nauwelijks. En inwoners zien daardoor iets gevaarlijks ontstaan: een stad waar regels op papier bestaan, maar in de praktijk vrijblijvend zijn.

Dat ondermijnt niet alleen het gezag, maar ook de bereidheid van inwoners om zich überhaupt nog aan regels te houden. Want waarom zou je netjes blijven, als niemand ooit corrigeert?

Het centrum en de stationsomgeving: mooie plannen, lastige praktijk

Ook in het centrum en rond knooppunten zoals station en metroverbinding zie je dezelfde spanning. Plannen worden gemaakt met een ideaalbeeld, maar bewoners ervaren een andere realiteit: drukte, rommel, bereikbaarheid, parkeerproblemen en soms een groeiend gevoel van anonimiteit.

Het centrum is geen brochure. Het is een plek waar wonen, ondernemen en ontspanning botsen. Wie dat niet eerlijk erkent en blijft praten in termen van “balans” zonder concrete aanpak, verliest geloofwaardigheid.

Conclusie: onderschatting leidt tot afhaken

De grootste fout van politieke partijen is denken dat inwoners het niet doorhebben. Maar Maassluizers zijn niet naïef. Ze zijn nuchter. En ze zijn opmerkzaam.

Als zij keer op keer ervaren dat problemen worden benoemd maar niet opgelost, dat inspraak vooral een formaliteit is en dat handhaving ontbreekt, dan volgt vanzelf de volgende stap: cynisme.

En cynisme is de sluipmoordenaar van democratie.

Advies: neem de signalen serieus vóórdat de kiezer afhaakt

Mijn advies aan lokale partijen is eenvoudig:

• Stop met cosmetisch bestuur en begin met zichtbaar resultaat.
• Maak beleid uitvoerbaar, handhaafbaar en meetbaar.
• Luister niet alleen, maar handel.
• Zeg eerlijk wat wel en niet kan, en waarom.

En bovenal: onderschat uw kiezer niet.

Want wie denkt dat de Maassluizer alles slikt, vergist zich.
De kiezer kijkt misschien niet elke dag naar het stadhuis, maar hij kijkt wél elke dag naar zijn straat.

En uiteindelijk stemt hij daarop.

Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.

Klik voor de definitie van een column

  Een column is géén nieuwsartikel. Wat is het wel? Onderstaande maakt duidelijk dat je een column moet begrijpen door niet alleen de woorden tot je te nemen, maar door te bedenken welke  boodschap de columnist – mogelijk tussen de regels door –  aan de lezers geeft. Begrijp je de boodschap? Zie je wat de schrijver bedoelt? Daar kan ieder individu wat van vinden. Als het een eigen pijnplek is, kan de lezer de aanvechting hebben om helemaal erin mee te gaan of er volledig tegenin te gaan. Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.

• De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
• Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
• Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
• Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.

Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia