Vandaag valt het doek voor het WK voetbal. Vanavond weten we welk land zich wereldkampioen mag noemen. Een maand lang stond de wereld in het teken van voetbal. Miljoenen mensen leefden mee, discussieerden over opstellingen, juichten om prachtige doelpunten en baalden van gemiste kansen. Ook ik liet mij meeslepen door het toernooi.
Een WK vraagt meer van je dan je op het eerste gezicht denkt. Zeker wanneer je zoveel mogelijk wedstrijden wilt zien. Door de late aanvangstijden zit je regelmatig tot diep in de nacht voor de televisie. En als dat niet lukt, wacht de wedstrijd later nog via Uitzending Gemist. Dat betekent opnieuw anderhalf tot twee uur schermtijd. Voor je het weet, gaat er een flink deel van je dag of avond op aan voetbal.
Toch heb ik daar geen spijt van. Een WK brengt iets bijzonders teweeg. Even lijkt de wereld kleiner. Mensen die elkaar anders weinig te vertellen hebben, praten ineens over dezelfde wedstrijd, dezelfde scheidsrechter of dat ene schitterende doelpunt. Voetbal verbindt. De saamhorigheid rond Oranje is prachtig om te zien. Vlaggen verschijnen in de straten, collega’s leven mee en vreemden raken met elkaar in gesprek.
Maar voetbal kent ook een andere kant. Waar verbondenheid ontstaat, ligt tweespalt soms op de loer. Supporters raken verhit in discussies, sociale media lopen over van verwijten en sommige wedstrijden worden ontsierd door onsportief gedrag. Dat hoort helaas ook bij de emotie die topsport oproept.
Wat mij dit WK vooral opviel, was het hoge kwaliteitsniveau. Er werd snel gecombineerd, technisch verzorgd gevoetbald en veel landen durfden de aanval te kiezen. Juist daarom vond ik het jammer dat scheidsrechters soms wel erg veel toelieten. Harde overtredingen bleven regelmatig onbestraft of werden afgedaan met slechts een waarschuwing. Dat haalt het tempo uit de wedstrijd en doet geen recht aan spelers die het spel juist aantrekkelijk willen maken.
Voor Oranje eindigde het toernooi eerder dan gehoopt. Toch zie ik voldoende aanknopingspunten voor de toekomst. Mijn wens is simpel: speel de volgende keer met meer lef. Voetbal draait uiteindelijk om doelpunten maken. Eén doelpunt meer dan de tegenstander is genoeg, maar daarvoor zijn durf, creativiteit en aanvallende intenties nodig. Behoudend voetbal levert zelden grootse herinneringen op. Ik hoop dat Oranje de volgende keer vol vertrouwen vooruit speelt. Want wie durft aan te vallen, geeft zichzelf de grootste kans om ooit eens met de wereldbeker in handen te staan.
Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.
- De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
- Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
- Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
- Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.
voorliggende column is tot nu toe gelezen door: 96 lezers Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Ontdek meer van MAASSLUIS.NU
