Column(187): De manager als wondermiddel voor al uw problemen

“Problem management” is een populaire gebied dat sinds de jaren negentig heeft geleid tot problem managers, meldingssystemen, KPI dashboards, problem meetings en rapportagesystemen. We zijn inmiddels zover dat voor ‘alles’ een systeem is. Onze eindredacteur zegt en schrijft over dat laatste regelmatig: “We zitten gevangen in een matrix van systemen. Wie het ziet heeft het door.”

Die opmerking zette mij aan het denken over Maassluis en over de EU.

Steendijkpolder

Een paar jaar geleden werd (eindelijk) ontdekt dat vervuld grondwater doorsijpelde in de natuurlijke infrastructuur (sloten) van het randpark vlak bij de Oranjeplassen. Bij de gemeente trad onmiddellijk een problem manager aan. Hij liet het verdachte gebied afzetten met een hekje. Ook liet hij langs het slootje waarop het gebied afwatert een aantal waarschuwingsborden plaatsen. Klaar is Kees. Feitelijk veranderde er echter niets. Het verontreinigde water sijpelt nog elke dag door naar de sloot. We merken het zodra het waterpeil in het regenseizoen stijgt. De omgeving (zeg maar u en ik) lopen om het hekje heen en er liggen daarom inmiddels diepgegroefde olifantenpaadjes, want wij willen nog steeds de kortste weg om het ’te negeren’ probleem heen.

Cueta

Ik moest aan bovenstaande denken, toen ik op televisie de berichtgeving over Cueta zag voorbijkomen, de Spaanse enclave in Marokko. De vele oneigenlijke gelukszoekers doen mij denken aan het vervuilde water. Problem manager Spanje (volwaardig lid van de EU) heeft een “hekje” rond de enclave gezet met een paar agenten en militairen die toezicht houden. De invasie aan gelukzoekers gaat doorsijpelen binnen de infrastructuur van de EU (richting Ter Apel e.d.) en de gewone burgers lopen om het dagelijkse probleem heen alsof het niet bestaat. De diverse EU landen zijn geïnformeerd dat ze deze stroom van gelukszoekers moeten beoordelen (problem managers) als er asiel wordt gevraagd. In de ogen van onze regering en van de EU is er sprake van een asielbeleid en een reguleringsproces. Ze kijken naar getallen op dashboards en rapportage alsof zij het bestuur van een bank of bedrijf zijn.

Gevangen in de matrix

Dat is allemaal het resultaat van hoe de meeste ambtenaren en volksvertegenwoordigers zijn opgeleid: naar problemen kijken en deze managen zonder het echt op te lossen. “Laat anderen maar de handen uit de mouwen steken. Ik houd wel toezicht op de voortgang”. Ze zijn één ding vergeten: er is geen escalatieproces waarmee de burger het hogerop kan zoeken als deze het zat is. Vandaar dat er geen urgentiebeleving is om problemen ten spoedigste en grondig in de kern aan te pakken.

Welkom in de matrix, waarin we allemaal gevangen zitten… al jaren … en het wordt nog elke dag door digitalisering complexer.

Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.

Klik voor de definitie van een column

  Een column is géén nieuwsartikel. Wat is het wel? Onderstaande maakt duidelijk dat je een column moet begrijpen door niet alleen de woorden tot je te nemen, maar door te bedenken welke  boodschap de columnist – mogelijk tussen de regels door –  aan de lezers geeft. Begrijp je de boodschap? Zie je wat de schrijver bedoelt? Daar kan ieder individu wat van vinden. Als het een eigen pijnplek is, kan de lezer de aanvechting hebben om helemaal erin mee te gaan of er volledig tegenin te gaan. Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.

• De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
• Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
• Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
• Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.

Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia