Column(189): De 11 slaapkamers van Timmermans PvdA

Ooit, met de nadruk op ooit, ben ik landelijk een PvdA-stemmer geweest. In de tijden van den Uyl en van Agt kon ik genieten van de debatten, de fatsoensnormen van omgaan met elkaar, de manier van praten. Op weg met de trein naar het werk, krantje gekocht en uitgebreid de politieke stukken lezen, geweldig.

Maar nu…

Fatsoennormen, omgangsnormen zijn ver weg in de huidige debatten in de Tweede Kamer. Al jaren dendert onfatsoenlijk zijn tegen elkaar als een virus door diezelfde kamer maar zeker ook daarbuiten. Een enkele partij uitgezonderd. Het wijzen van het vingertje naar elkaar, vooral stemverheffing, k*twijf zeggen tegen een collega kamerlid, fucking hell roepen tijdens een debat. Ik krijg soms het schaamrood op mijn wangen. Welk voorbeeld geef je de maatschappij?

Ik begrijp dat in de hitte van de strijd je geëmotioneerd kan raken, dat siert politici te strijden voor de volksbelangen. Maar dat neemt niet weg dat je als politici soms op je tong moet bijten en moet blijven opletten wat je zegt en vooral hoe. En zeker ook hoe de non-verbale communicatie is, tenenkrommend, het wijzen en stem verheffen.

De verkiezingen komen eraan. Het moddergooien begint, oude koeien uit de sloot halen, elkaar van alles verwijten, denken het zelf beter te kunnen maar allen zijn afhankelijk van geven en nemen ten koste van hun partijprogramma. Men vergeet dat beleid van jaren terug zich nu wreekt in diverse maatschappelijke problemen. Dat beleid van jaren geleden wordt vergeten door dezelfde partijen die de huidige problematiek hebben veroorzaakt maar nu het hardst schreeuwen.

Kortzichtigheid ten top. Wijzen naar een ander zonder zelfreflectie. Het uitsluiten van partijen door dit al voor de verkiezingen te melden vind ik ondemocratisch, wie de partij ook is die je uitsluit, je neemt de kiezer lijkt mij niet serieus. Logisch dat dat niet goed valt bij de kiezers.

Persoonlijk houd ik mijn hart vast als Timmermans en consorten, zoals het CDA, het voor elkaar krijgen een links kabinet te vormen.

Als ik het partijprogramma lees van de PvdA dan valt mij vooral op dat de partij beweert dat er in ons land wel degelijk draagvlak is voor een “ruimhartig” asielbeleid. Mag ik dan denken… leeft men onder een steen? Jongeren kunnen geen huizen krijgen, een huis kopen is onbetaalbaar, doorstroming stagneert, expats kapen woningen onder de neuzen van de Nederlanders weg door hun belastingvoordeel van 27%…Oekraïners slapen op straat omdat er onvoldoende opvang is, dat geldt ook voor daklozen en/of afgewezen vluchtelingen enz. De AZC’s raken weer overvol.

“Ruimhartig” zijn is makkelijk zeggen immers Timmermans woont niet in sociale wijken waar diverse problemen hoogtij vieren. Als CDA en PvdA/GroenLinks elkaar vinden dan zal ruimhartigheid de problematiek alleen maar vergroten. Timmermans schijnt een villa te hebben met 17 of 11 of 9 slaapkamers…indien dat werkelijk waar is en je als PvdA-er “ruimhartig en sociaal” bent, je staat immers achter je partijprogramma, dan zou ik zeggen Timmermans neem een vluchteling in huis, wat jongeren erbij, een paar Oekraïners, dat is tenminste ruimhartig en sociaal.

Als laatste: Geen enkele partij programma sluit aan bij jouw gedachtengoed maar wees wijs, maak de juiste keuze.

Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.

Klik voor de definitie van een column

  Een column is géén nieuwsartikel. Wat is het wel? Onderstaande maakt duidelijk dat je een column moet begrijpen door niet alleen de woorden tot je te nemen, maar door te bedenken welke  boodschap de columnist – mogelijk tussen de regels door –  aan de lezers geeft. Begrijp je de boodschap? Zie je wat de schrijver bedoelt? Daar kan ieder individu wat van vinden. Als het een eigen pijnplek is, kan de lezer de aanvechting hebben om helemaal erin mee te gaan of er volledig tegenin te gaan. Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.

• De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
• Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
• Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
• Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.

Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia