Column(237): Maassluis wat een bizarre regels bij dreigende femicide en ontvoering

We horen het en lezen het, maar als je het in je omgeving meemaakt en bemerkt waar een bedreigde vrouw met kinderen tegenaan loopt, dan word je daar echt stil van.

Wat deze vrouw moet doen om het voor elkaar te krijgen om een ander huis toegewezen te krijgen…ongelooflijk. Moeten er eerst slachtoffers vallen, je zou bijna denken van wel… hoe vaak zijn er niet signalen en zegt men achteraf… ach, vul het maar in. Ik zou mijzelf als aangesprokene instantie niet meer in de spiegel durven aankijken.

Je bent als vrouw en kinderen al dreigend slachtoffer en dan moet je een ellenlang onnodig traject in gaan. Zelfs tijdelijk moeten “onderduiken” totdat de rechter de regels bepaalt voor de man, gebieds- en contactverbod. De potentiële dader kan niet verkroppen dat hij niet in dat huis mag blijven, dus wordt de dreiging alsmaar groter. Hij is pislink, pislink om de hele situatie, hij heeft het niet meer “onder controle” en dan ook nog zijn huis afpakken.

Ik vind het beangstigend, de wirwar van regels, het verwijzen naar elkaar, de gemakzucht waarmee gezegd wordt, door het verhuurdersbedrijf, bij een urgentieverklaring: “u kunt ook een huis accepteren buiten de stad”.

Je schuift het zo van tafel dat die kinderen ook een leven hebben ongebouwd in hun stad, dat zij niet de daders zijn maar dreigen slachtoffers te worden. Weg uit hun vertrouwende omgeving, school, sport, vriendjes, familie. Zij zijn de slachtoffers, niet de dader! Inlevingsvermogen?

Er gaat geen week voorbij of de vrouw zit wel ergens aan tafel voor een gesprek. Neem van mij aan, de te bewandelen weg is er één van bureaucratie, begrip in de vorm van “we begrijpen de situatie” maar doorpakken, dus de koe bij de horens pakken en daadwerkelijk je 100% inzetten om het op te lossen…Vergeet het maar en er zijn al 9 maanden aan voorbijgegaan.

Dreigende ontvoering is vreselijk voor de kinderen. Gesloten gordijnen, waakzaamheid op school, buiten niet kunnen spelen, gevolgd worden, slecht slapen, niet meer alleen durven slapen enz. enz. De kinderen hebben hun sport, hun vrienden, hun familie om zich heen. Dan ga je dat allemaal afnemen door de bedreigde slachtoffers hun vertrouwde omgeving bijna te dwingen achter zich te laten. Dan ben je dubbel slachtoffer!

Hoe simpel is het, of ben ik nu te simplistisch? Er komt een eengezinswoning leeg, die geef je aan het bedreigde gezin en haar eengezinswoning komt vrij. Simpel toch? Niemand wordt tekortgedaan, werkelijk niemand. Probleem opgelost.

Wie pakt erdoor in deze situatie?

Note Bene: Voordat u lezer gaat wijzen naar een specifiek cultureel probleem, vergeet het maar. Femicide is een structureel maatschappelijk probleem, welke in alle lagen van de bevolking plaatsvindt. Dus het maakt niet uit welke opleidingsniveau je hebt gehad of wat je afkomst is. Kijk nooit weg, trek aan de bel als je bemerkt dat er huiselijk geweld is bij vrienden of buren. Dit gaat namelijk vaak vooraf aan femicide.

Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.

Klik voor de definitie van een column

  Een column is géén nieuwsartikel. Wat is het wel? Onderstaande maakt duidelijk dat je een column moet begrijpen door niet alleen de woorden tot je te nemen, maar door te bedenken welke  boodschap de columnist – mogelijk tussen de regels door –  aan de lezers geeft. Begrijp je de boodschap? Zie je wat de schrijver bedoelt? Daar kan ieder individu wat van vinden. Als het een eigen pijnplek is, kan de lezer de aanvechting hebben om helemaal erin mee te gaan of er volledig tegenin te gaan. Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.

• De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
• Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
• Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
• Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.

Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia