Column(29): Niet stemmen is geen protest, het is een stilzwijgende toestemming

Democratie begint niet in het stadhuis, maar aan de keukentafel. Bij twijfel, ergernis of zelfs cynisme. Juist daar ontstaat NU de vraag die Maassluis zichzelf moet stellen: doen we mee, of laten we het gebeuren? Want stemmen is geen ritueel uit een stoffig verleden, het is de meest directe manier waarop een stad haar eigen toekomst vormgeeft. Democratie betekent immers één simpel, maar krachtig uitgangspunt: jouw stem telt.

Toch wordt die gedachte steeds vaker afgedaan als naïef. “Ze doen toch wat ze willen,” hoor je dan. Maar dat is een paradoxale redenering. Wie niet stemt, geeft zijn stem juist uit handen. Niet stemmen is geen protest, het is een stilzwijgende toestemming. Democratie werkt alleen wanneer burgers haar blijven voeden. Zonder betrokkenheid verschraalt zij tot een lege huls.

Maassluis staat op een kritisch kruispunt. Dat klinkt dramatisch, maar het is vooral realistisch. Elke stad kent momenten waarop voortmodderen verleidelijk is: doorgaan op de automatische piloot, hopen dat problemen zich vanzelf oplossen. Maar naïef doorgaan is ook een keuze — een keuze om de realiteit te negeren. De wereld verandert, de samenleving verandert, en Maassluis staat niet los van die tijdgeest. De vraag is niet óf die tijdgeest de stad bereikt, maar hoe. Blijven we toeschouwer, of nemen we regie?

In de politieke filosofie wordt vaak gesteld: het volk heeft altijd gelijk. Niet omdat het volk onfeilbaar is, maar omdat het collectieve oordeel uiteindelijk de hoogste legitimiteit bezit. Democratie accepteert fouten, maar weigert opgelegde stilstand. Wanneer inwoners stemmen, spreken zij niet alleen hun voorkeur uit, maar ook hun verantwoordelijkheid. Ze zeggen: wij staan achter deze koers, of juist niet. Dat maakt stemmen tot een morele daad, geen vrijblijvende.

En dan is er die ongemakkelijke waarheid: wie doorgaat op een heilloze weg moet worden gestopt. Dat geldt in het persoonlijke leven, maar ook in het bestuur van een stad. Stilte is in zo’n geval geen neutraliteit, maar medeplichtigheid. Stemmen is het democratische rempedaal. Het is de manier waarop burgers zeggen: tot hier en niet verder, of juist: ga door, maar met andere keuzes.

De tijdgeest — vaak gezien als iets abstracts of bedreigends — hoeft niet buiten Maassluis te blijven. Integendeel. Laat hem uit de fles, maar wel bewust. Laat nieuwe ideeën botsen met oude zekerheden. Laat debat bestaan, laat verschil er zijn. Dat is geen verzwakking van de gemeenschap, maar haar kracht. Een stad die stemt, denkt. Een stad die denkt, leeft.

Niet stemmen is makkelijk. Het vraagt geen tijd, geen nadenken, geen positie. Maar juist daarom is het zo gevaarlijk. Want wie zwijgt, laat anderen spreken. En wie wegkijkt, kiest toch — alleen niet zelf.

Maassluis heeft een stem. De vraag is of haar inwoners die ook willen gebruiken.

Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.

Klik voor de definitie van een column

  Een column is géén nieuwsartikel. Wat is het wel? Onderstaande maakt duidelijk dat je een column moet begrijpen door niet alleen de woorden tot je te nemen, maar door te bedenken welke  boodschap de columnist – mogelijk tussen de regels door –  aan de lezers geeft. Begrijp je de boodschap? Zie je wat de schrijver bedoelt? Daar kan ieder individu wat van vinden. Als het een eigen pijnplek is, kan de lezer de aanvechting hebben om helemaal erin mee te gaan of er volledig tegenin te gaan. Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.

• De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
• Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
• Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
• Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.

Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia