[Krook valt in voor Wouter]
Ik had mij al neergelegd bij de gedachte dat onze gemeente zich door de NATO antiterreur protocollen had laten intimideren. Het Maassluis Festival (2e editie) als bevrijdingsfestival gaat namelijk niet door. Hoe symbolisch. Na 80 jaar vrede. Nou ja het is tachtig jaar geleden dat we bevrijd werden. Vrij, Vrijheid. Dat laatste blijkt ver te zoeken. Kennelijk staat de vrijheid om te spreken onder druk bij de organisatie want er wordt niets uitgelegd over het waarom. En dan is de man in de straat er als de kippen bij om roddels de wereld in te helpen.
Ik heb daarover op deze zaterdagmiddag een aantal lieden horen speculeren op een manier waar de honden geen brood van lusten. Ondertussen denk ik er natuurlijk wel het mijne van, maar ik zwijg want ik heb geen toegang tot de gemeentelijke zegslieden die in hun ivoren toren vast wel alle ins en outs kennen. Communicatie en dan met name heldere, feitelijke, realistische taal. Het komt niet uit die toren.
Eigenlijk is het volkomen beneden mijn waardigheid, maar laat ik toch een paar illustratieve voorbeelden noemen. De bronscheiding containers van Mulder (krommunicatie), het sportzaal debacle van Kuiper (stommunicatie), de zwarte schermen op de Furieade (vermommunicatie), de afloop van de langdurige afsluiting (*) van de Lange Boonestraat (nonnumicatie) ten slotte nog de diverse omleidingen en afsluitingen (Altijd weer achterafumicatie).
(*) waar is het verhaal van de belangwekkende archeologische vondst gebleven?
Ik ben dus best negatief gestemd geraakt door dit college van B&W en hun bijwagen: de gemeenteraad. Het wordt tijd dat die laatste een ouderwetse remedie hanteert. Het Spaanse Rietje. Ik zie het al voor mij: elke raadsvergadering minstens één wethouder die op het matje moet komen en dan door de burgemeester ritueel flink op de vingers getikt wordt. Dat zal ze leren!
Met bovenstaande sombere gedachten op een zonnige dag in het stadshart rondwandelen is dan best zwaar. Ik loop ongemerkt al dichtbij het grand café. Voor de deur aan een van de statafels staan een aantal vijftigplussers levendig te keuvelen. Ik blijf even stilstaan om te registreren waarover het gaat.
“Wat gaaf dat er een muzikaal initiatief is om langs de gehele Noordvliet optredens te verzorgen op de laatste zaterdag van juni. Vlietenfestival heet het.”
“De optredens worden gedaan door jonge talenten. De meesten zijn uit Sluis afkomstig. Hoe mooi! Ze verwachten veel belangstellenden. Ik ben benieuwd. Een soort grachtenconcert. Allemaal klassiek geschoold.”
“Ik ga zeker kijken. Het is een soort wandelconcert of fietsconcert want je moet van de ene naar de andere locatie voor een optreden. Wij van de Noordvliet juichen dit van harte toe. Het is al enige jaren een dooie boel. Dus wij zijn blij met dit initiatief van de gemeente. Petje af!”
“Ho, ho, Petje af voor de gemeente? Zeker omdat jij ze een draai om de oren wilt geven. De gemeente zit de organisatoren namelijk flink dwars. Ze schijten in hun broek dat er te veel PR wordt gedaan. Iets met de VRR of zo… Ik hoop dat het ze dun door de broek loopt… in zeven kleuren.”
Het groepje schiet in de lach en een van hen zegt: ” Wat pathetisch weer.”
Ik loop door naar de terrasboot van Kevin’s en mijn favoriete jongedame heeft mij direct in de gaten. Ze maakt het borrelgebaar. Ik neem plaats aan een tafeltje en weldra is daar mijn jonge borrel. Ik hef het glas in haar richting en zeg: “Op de jongedame die hier zaterdag op de boot speelt. Op de plezierige muzikale verrassing.”
Santjes!
Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.
- De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
- Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
- Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
- Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.
voorliggende column is tot nu toe gelezen door: 297 lezers Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Ontdek meer van MAASSLUIS.NU
