Column(47): Requiem voor het Stadshart

Wat is het zonlicht anders vandaag. Een beetje heiig en toch fel. Ik loop op deze aangename, niet al te warme dag in het stadshart over de markt. Zo af en toe sta ik stil. Een gevoel bekruipt mij dat er iets gaande is. De atmosfeer is anders dan andere dagen. Ik kan er mijn vinger niet op leggen.

Ik hoor twee dames levendig met elkaar discussiëren en vang in het voorbijgaan een flard op van hun gesprek: “We moeten nu nog genieten, nu het bij Monsieur Paul nog leuk is… Het schijnt dat er een nieuwe eigenaar is, dus wie weet wat die allemaal gaat veranderen….”

Even verderop staat een echtpaar. Hij zegt tegen haar: “Ik vind het bij de Griek toch anders. Ik weet niet wat het is. Sinds de nieuwe eigenaar voelt het minder vertrouwd…”

Twee oudere dames staan bij een etalage. “Kijk nou eens, een vintagewinkel. Er zat pas nog een heel ander bedrijf. Zou die vorige winkelier soms failliet zijn gegaan of gewoon gestopt bij gebrek aan klanten?”

Wat is hier aan de hand? Er hangt iets in de lucht lijk het wel. Ik loop een stukje door. Een stel Turkse stoere jongemannen staat levendig te praten: “Zeker gast, ik zeg het je! Ze gaan die zaak verkopen. Het Dorp loopt niet. Ik zweer het.”

Ik passeer het pand waar Moos en More zat. Zij is naar een kleiner pand vertrokken. Ik hoop dat Mo het daar wel naar haar zin heeft. Bij de ijsverkoper – dit is zijn laatste zomer – ga ik even op het bankje zitten. Het voorgaande duizelt mij een beetje. Ik zit nog maar net of een man naast mij wijst naar het pand van De Kleine Staat: “Kijk die gaste gaan er ook mee stoppe. Me buurman zegt kleine tent, kleine hamburgers. Ze zaten er nog niet zo lang, toch?”

“Ik heb eerlijk gezegd geen idee. Ik ben er nog nooit geweest.”, antwoord ik hem.

Ik krijg ineens een onbestemd gevoel Hoe zou het zijn met mijn stamcafé? Ik besluit weer door te lopen en sta al groetend op.

Even later op de Zuidvliet passeer ik een man met een fiets aan zijn hand; tegenover hem staat een jongeman in een wit t-shirt. Een fotograaf geeft aanwijzingen: “U moet meer glimlachen… Kijk hem aan… Wijs naar hem alsof je een bekende ziet.. .. Goed zo!” De fotograaf schiet een reeks foto’s en zegt dan: “Top! U staat er geloofwaardig op! Deze gaan we gebruiken.” Waar ben ik getuige van? Het duizelt mij …

Ik zet er flink de vaart in. Op naar Kevin’s. Tijd voor mijn borrel, Ik mag hem niet missen.

Als ik het grand café binnenstap, hoor ik stemmige muziek. Het Requiem van Mozart klinkt. Is er iemand overleden? Wat is hier aan de hand? Er staat een in zwart gekleed ontvangstcomité. In koor roepen zij: “Meneer Krook, meneer Krook… Gaat het een beetje? .. U bent in slaap gevallen… U zit hier al vanaf drie uur…”

Ik schrik wakker, kijk om mij heen. Wie… Wat… Waar? Ik herken de buurvrouw. Ik realiseer mij dat ik in mijn eigen voortuin op de bank in de zon heb zitten dommelen. Zij zegt: “Kijk eens, ik heb een borrel voor u. Een ijskoude.”

Ik kijk haar aan in het besef dat het nu wel een beetje laat is om nog op pad te gaan. Ik hef het glas en zeg tegen haar: “Ik proost op een Gezond Hart!”

Santjes!

Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.

Klik voor de definitie van een column

  Een column is géén nieuwsartikel. Wat is het wel? Onderstaande maakt duidelijk dat je een column moet begrijpen door niet alleen de woorden tot je te nemen, maar door te bedenken welke  boodschap de columnist – mogelijk tussen de regels door –  aan de lezers geeft. Begrijp je de boodschap? Zie je wat de schrijver bedoelt? Daar kan ieder individu wat van vinden. Als het een eigen pijnplek is, kan de lezer de aanvechting hebben om helemaal erin mee te gaan of er volledig tegenin te gaan. Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.

• De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
• Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
• Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
• Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.

Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia