Column(615): De ongemakkelijk herkenning

Om de zoveel jaar merk ik dat mijn nieuwsgierigheid terugkeert naar dezelfde vergeelde bladzijden. Niet omdat ik werkelijk geloof dat de toekomst netjes in kwatrijnen is vastgelegd, maar omdat Nostradamus me dwingt om anders te kijken naar mijn eigen tijd. Nu 2026 er is, lees ik zijn voorspellingen opnieuw – niet als handleiding, maar als spiegel.

Nostradamus schreef zijn visioenen in de zestiende eeuw, verzameld in Les Prophéties. Ze zijn vaag, poëtisch en opzettelijk meerduidig. En toch: elke generatie meent er haar eigen angsten en breuklijnen in te herkennen. Voor 2026 ↗️ worden vooral passages aangehaald over grote conflicten, natuurrampen en machtsverschuivingen. Over vuur uit de hemel, over water dat land opslokt, over leiders die vallen door hun eigen hoogmoed.

Wat mij treft, is niet zozeer de vraag of Nostradamus “gelijk” krijgt. Het is de ongemakkelijke herkenning. Oorlog is geen abstract begrip meer; het is iets wat dagelijks onze schermen binnenvalt. Klimaatverandering is geen toekomstscenario, maar een optelsom van hittegolven, overstromingen en mislukte oogsten. En politieke instabiliteit? Die zit inmiddels zo ingebakken in het nieuws dat we er bijna schouderophalend doorheen scrollen.

In sommige interpretaties van 2026 wordt gesproken over een groot conflict dat zich uitbreidt, niet noodzakelijk door één dramatische gebeurtenis, maar door een kettingreactie van misrekeningen. Dat idee blijft bij me hangen. Niet de apocalyps als blikseminslag, maar als sluipend proces. Fouten die genegeerd worden. Waarschuwingen die te ingewikkeld, te lastig of te oncomfortabel zijn om serieus te nemen.

Er is ook dat terugkerende motief van de natuur die “terugslaat”. Aardbevingen, vulkanen, extreem weer – beelden die eeuwenoud zijn, maar vandaag een andere lading hebben. We weten inmiddels wat we doen met onze planeet. Onwetendheid kunnen we niet meer opvoeren als excuus. Misschien is dat wat deze voorspellingen zo ongemakkelijk actueel maakt: ze botsen niet met onze kennis, ze bevestigen haar.

Persoonlijk merk ik dat ik heen en weer schommel tussen fascinatie en weerstand. Een deel van mij wil zeggen: dit is projectie, geen profetie. Maar een ander deel fluistert dat het er minder toe doet wie het zegt, en meer wat er gezegd wordt. Nostradamus wordt vaak weggezet als mysticus, maar veel van zijn “voorspellingen” lezen als waarschuwingen tegen menselijke patronen: machtswellust, kortzichtigheid, collectieve zelfoverschatting.

2026 is geen magisch breekpunt. Het is een jaartal dat we zelf betekenis geven. Maar juist daarin schuilt het gevaar. Als we alles reduceren tot symboliek of entertainment – leuke lijstjes, spannende voorspellingen, een vleugje duistere romantiek – dan maken we onszelf comfortabel doof. Dan kijken we naar de toekomst alsof het een filmtrailer is, niet alsof we zelf in beeld staan.

De echte waarschuwing

De echte waarschuwing van Nostradamus zit voor mij niet in vuur, water of vallende koningen. Ze zit in onze neiging om tekenen te herkennen en er vervolgens niets mee te doen. Wie 2026 argeloos tegemoet treedt, niet omdat hij hoopt maar omdat hij wegkijkt, bewijst dat profetieën geen toekomst nodig hebben om uit te komen – alleen nalatigheid in het heden…

Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.

Klik voor de definitie van een column

  Een column is géén nieuwsartikel. Wat is het wel? Onderstaande maakt duidelijk dat je een column moet begrijpen door niet alleen de woorden tot je te nemen, maar door te bedenken welke  boodschap de columnist – mogelijk tussen de regels door –  aan de lezers geeft. Begrijp je de boodschap? Zie je wat de schrijver bedoelt? Daar kan ieder individu wat van vinden. Als het een eigen pijnplek is, kan de lezer de aanvechting hebben om helemaal erin mee te gaan of er volledig tegenin te gaan. Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.

• De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
• Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
• Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
• Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.

Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia