Column(625): Ergernis of niet, dat is de kwestie

Het leven van de Taalnazi’s is nooit saai. Sterker er is steeds vaker werk aan de winkel, want de taalvaardigheid van velen is behoorlijk beneden peil. Ik reken mezelf ook tot de Taalnazi’s. Ik heb een grote tolerantie in het algemeen voor onwetendheid, maar op het gebied van taal is die gering.

Je snapt dat ik dagelijks als eindredacteur een blik werp op het geschrevene en uit vrijwel elk aangeleverd artikel vis ik wel schrijffouten, foute uitdrukking, kromme zinnen, te lange zinnen enzovoort. Enerzijds is daarmee mijn toegevoegde waarde verzekerd, anderzijds verbaas ik mij over het feit dat een medewerker communicatie zo vaak hun eigen taal onvoldoende beheerst.

Niet alleen puristisch

Jullie hebben ongetwijfeld ook over sommige schrijfsels van mijn hand wat te melden (*). Naast die puristische ergernis, heb ik een andere ergernis. Die andere ergernis is dat er zo slecht wordt gelezen. Ik krijg reacties op facebook onder ogen waarvan ik vermoed (zeg gerust: zeker weet) dat de betreffende persoon reageert zonder het artikel te hebben gelezen of begrepen. Waarom zou je op grond van de foto en de bijgaande ene zin inhoudelijke vragen stellen of een mening ventileren? Er worden dan ook regelmatig “planken misgeslagen”.

Navrant voorbeeld

Nog vreemder is het dat personen met vragen op de inhoud reageren, terwijl het al letterlijk is uitgelegd in de tekst in het artikel. Het meest navrante voorbeeld kwam vorige week voorbij als reactie op mijn vorige column.

“Dit leest als een pleidooi voor het vele werk achter de schermen — en terecht. Alleen: dat bewijst nog niet automatisch “goede journalistiek”. Misschien helpt het om ook transparant te zijn over redactionele standaarden: wat is de scheiding tussen nieuws en opinie bijvoorbeeld?”

Op het oog een sympathieke reactie, maar die suggestie maakt duidelijk dat de schrijver zich nooit heeft verdiept in onze standaard voor de categorie “opinie” (column, opinieartikel, ingezonden stuk, cartoon, stadsgedicht). Al die artikelen vallen EXPLICIET in een eigen nieuwscategorie en sterker: er staat expliciet in het artikel dat het afkomstig is van een columnist, een schrijvende lezer, een cartoonist of stadsdichter. Bij naam genoemd nog wel …

Best jammer die vraag, want hij kwam uit de politieke hoek. En niet van de eerste de beste. Als dit in het algemeen het niveau van begrijpen is van politici, maak ik mij ernstige zorgen over de politiek en niet eens over de standpunten, maar over hun “begrijpertje”…

Bij artikelen over de politiek staat soms een redactionele observatie wat dan gemarkeerd is met [redactie].

Politiek gekleurde reacties

Dan zijn er de notoire, voorspelbare commentaren. Bij politiek-getinte artikelen met een zweem van anti-PRO – u weet wel die partij – weet onze facebook redactie al wie er gaat reageren. Hetzelfde geldt voor pro-PRO getinte artikelen: ook dan kunnen we voorspellen wie er reageert.

Ook op de website verschijnen onder een artikel regelmatige reacties. Daar is één kampioen, voor wie het niet uitmaakt waarover het artikel gaat: hij zal dagelijks zijn grondige anti-Moccro opinie ventileren. De moderator van dienst heeft het er dan maar druk mee, want niet alles kan door de beugel.

(*) Deze column is namelijk last minute onder zeer grote tijdsdruk, zie jij de fouten in deze column, meld ze dan. b.v.d.

Slot

Natuurlijk kun je bovenstaand plat slaan met “Wat maakt het uit, als je maar begrijpt wat er wordt bedoeld.” Praat dan eens met iemand die ook bij de mondelinge communicatie zo erover denkt.

Voorbeeldje?

“Doet me denken aan die oudste broer van die neef van die vader van dat meisje dat in de straat woont vlak bij die politicus … je weel wel dinges. Die kreeg toen met die vrouw van die zanger een hoe-heet-het? Je weet wel dat was op het feest van dinges die zijn verjaardag vierde samen met… huppelepup. Nou ja je weet wie ik bedoel”.

Dhuh?!!

Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.

Klik voor de definitie van een column

  Een column is géén nieuwsartikel. Wat is het wel? Onderstaande maakt duidelijk dat je een column moet begrijpen door niet alleen de woorden tot je te nemen, maar door te bedenken welke  boodschap de columnist – mogelijk tussen de regels door –  aan de lezers geeft. Begrijp je de boodschap? Zie je wat de schrijver bedoelt? Daar kan ieder individu wat van vinden. Als het een eigen pijnplek is, kan de lezer de aanvechting hebben om helemaal erin mee te gaan of er volledig tegenin te gaan. Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.

• De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
• Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
• Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
• Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.

Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia