Column(635): My Personal Jerney

In mijn eindexamenjaar is zij er ineens. Een zeer leuke vrouw die ver en onbereikbaar lijkt. George helpt haar in het zadel. Zo af en toe mijmer ik over haar Is she the one? Ze is een jaar of vier ouder als ik het goed heb. Zij oogt “wild and exiting”, maar onbereikbaar. Den Haag is weliswaar niet zo ver, maar ze ziet me al komen. Zal ik haar ooit tegen het lijf lopen?

Het blijft bij die gedachte.

Een paar jaar later. Ik stap – vlak voor het moment van stilte in verband met Dodenherdenking – een buurtcafé binnen. Ik heb net mijn verkering uitgemaakt, ben weer vrij, als haar stem vol naar binnen knalt in het café. Het is toch echt een gave vrouw. Waarom speelt de jukebox juist nu “Memories”? Zal ik haar ooit in levende lijve ontmoeten? “Maybe tomorrow, maybe tonight”, schiet er door mijn hoofd.

Keep dreaming.

“Proost, op jouw vrijheid en op de vakantie. Summer, the best of all seasons”, zegt vriend Hans, die mij hier heeft opgewacht. We proosten en een paar weken later koop ik een auto. Ik ben namelijk inmiddels in het bezit van een rijbewijs en neem een heuse 2CV over van neef Dick.

In deze zomervakantie trek ik met vrienden Hans en Peter door Nederland en we eindigen na een week in Haamstede. Kort daarvoor maakten we nog een tussenstop op een camping om de vriendin van onze vriend Kees te spreken en daar zie ik mijn latere vrouw.

Alleen weet ik dat nog helemaal niet.

We zijn via de Zeelandbrug – midden in de nacht van vrijdag op zaterdag – op de laatste druppels benzine in Haamstede beland. Pffff. Overnachten doen we in een jeugdherberg. Na een korte nacht verplaatsen we ons naar een camping. Best lastig, want familiecampings blijken voor ons verboden. We mogen eindelijk bij één camping onze tent opzetten: op een krappe plek, maar we zijn er tenminste.

Vanavond treedt er een populaire band op en wij besluiten het optreden bij te wonen. Kort voor aanvang realiseren we ons dat er eerst nog getankt moet worden. Dat is prioriteit één. Daardoor komen we wel erg last minute binnen in de grote houten keet waar de band zo meteen gaat optreden als onderdeel van hun zomertoer langs diverse kustplaatsen. We lopen de zaal binnen en ik loop haar … bijna van de sokken. Ze is overgeconcentreerd, maar er kan wel een glimlach en een “Hoi!” vanaf.

Ik ben even van mijn stuk… (toepasselijke woordspeling)

Het wordt een gaaf optreden. Ik zal nooit vergeten hoe aantrekkelijk ze is. Ze heeft stoer getoupeerd haar, draagt een strakke pantalon en bijbehorend: een uitdagende top.

zie deze foto+

In de jaren daarna wordt haar zangstem tijdens mijn avondstudie in mijn geheugen gegrift, dankzij Atlantis en The song for the marching children. Op een avond midden in die studieperiode loop ik op verzoek van vriend Kees langs bij zijn vriendin; haar ouders hebben namelijk geen telefoon en vriendin woont verderop in onze straat. “Flexibel” en “service” zijn goed ontwikkelde eigenschappen van mij, dus ga ik zijn boodschap overbrengen. Ik denk ondertussen ik wou dat ik nu al wist wie mijn vrouw wordt.

Tegenwoordig noemt men het manifesteren, alleen weet ik dat nog helemaal niet. Toch gebeurt het ter plaatse: de jongere zus van die vriendin doet open.

Een jaar later verloven Kees en vriendin zich en ik bezie dan de jongere zus met andere ogen. Zij zoekt daarna zelf contact met mij op een verjaardagsfeest. (Dat is inmiddels een halve eeuw geleden, en ze is voor mij de “Love of life.”)

Een paar jaar later. We zijn getrouwd en ik verander van werkgever. Bij mijn nieuwe werkgever maak ik kennis met Peter een Voorburger die – verdraaid nog aan toe – een oud-schoolgenoot van haar blijkt te zijn.

Zo komt zij toch weer even op mijn pad.

Nog jaren zie ik en hoor haar in diverse media. Zij is door mij nooit vergeten. What a Jerney…

R.I.P. (9-7-1947 – 31-7-2026)

Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.

Klik voor de definitie van een column

  Een column is géén nieuwsartikel. Wat is het wel? Onderstaande maakt duidelijk dat je een column moet begrijpen door niet alleen de woorden tot je te nemen, maar door te bedenken welke  boodschap de columnist – mogelijk tussen de regels door –  aan de lezers geeft. Begrijp je de boodschap? Zie je wat de schrijver bedoelt? Daar kan ieder individu wat van vinden. Als het een eigen pijnplek is, kan de lezer de aanvechting hebben om helemaal erin mee te gaan of er volledig tegenin te gaan. Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.

• De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
• Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
• Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
• Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.

Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia