Column(68): Afscheid van het Stadshart

Nooit gedacht. Het is een vreemde gewaarwording om door je eigen stad te lopen alsof je er al een beetje afscheid van hebt genomen. Toch doe ik het op deze maandag. Nog één keer wandel ik door het Stadshart van Maassluis. In maart vertrek ik. Niet uit vrije wil, niet omdat ik het hier zat ben, maar omdat ik in mijn eigen stad geen seniorenwoning kan vinden. De wachtlijsten zijn langer dan mijn geduld en mijn knieën samen.

Dus ga ik naar het Oosten des lands. Daar waar nog ruimte is. Waar de horizon niet wordt onderbroken door flatgebouwen, maar door bomenrijen. Waar men elkaar nog groet zonder eerst op een scherm te kijken. Het klinkt bijna romantisch, maar geloof me: verhuizen op je oude dag voelt minder als avontuur en meer als capitulatie.

Ik loop langs de Nieuwstraat. Winkels waar ik jarenlang binnenstapte voor een praatje of een boodschap. Sommige etalages zijn veranderd, andere lijken al jaren onveranderd. Zoals ikzelf, dacht ik altijd. Maar niets blijft zoals het is. Ook een stad niet. En zeker een mens niet.

Bij de brug blijf ik even staan. Hier heb ik ontelbare keren staan mijmeren. Over politiek, over het leven, over de vraag waarom dingen gaan zoals ze gaan. Maassluis was mijn decor. Mijn arena. Mijn thuis. Ik kende de gezichten, de gewoontes, de kleine ergernissen en de grote trots. De Furieade, de marktdagen, de eindeloze discussies over het Stadshart. Ik hoorde erbij. Of dat dacht ik tenminste.

De ironie wil dat ik juist nu vertrek, nu ik tijd zou hebben om er nog meer van te genieten. Maar een trap zonder lift en een badkamer waarin je je heup breekt voordat je “zorgindicatie” kunt zeggen, dwingen tot realisme. Een seniorenwoning? Hier niet. Of pas als ik honderd ben en niets meer kan behalve wachten.

In het Oosten wacht een appartement dat wél gelijkvloers is. Met uitzicht op groen in plaats van geparkeerde auto’s. Dichter bij mijn familie ook. Dat is de troost. Straks kan ik op zondag gewoon aanschuiven zonder eerst drie agenda’s te moeten afstemmen en een half land door te rijden. Misschien is dat wel de winst in dit verhaal. Minder Randstad, meer rust. Minder hectiek, meer horizon.

Want laten we eerlijk zijn: de Randstad is vermoeiend geworden. Altijd haast, altijd druk, altijd ergens een file of een meningsverschil. Misschien past het tempo mij niet meer. Misschien is het goed om straks wakker te worden met stilte in plaats van sirenes.

Toch knaagt er iets. Alsof ik word uitgezet uit mijn eigen geschiedenis. Ik ben hier niet geboren, maar ik heb hier een leven opgebouwd. Herinneringen liggen niet in dozen die je eenvoudig inpakt. Ze zitten in straten, in gevels, in de klinkers waarover je loopt. Hoe neem je dat mee?

Ik kom langs bekenden. We knikken. “Ga je echt weg, Krook?” Ja, ik ga echt weg. Alsof ik het zelf nog moet bevestigen. Alsof ik hoop dat iemand zegt: “Blijf toch. We vinden wel iets.” Maar de woningmarkt laat zich niet vermurwen door sentiment.

Het voelt vreemd om op deze leeftijd opnieuw te moeten beginnen. Verhuizen doe je als student, als starter, als jonge ouder. Niet als je dacht dat je wortels diep genoeg waren om de rest van je dagen te blijven staan. En toch pak ik dozen in. Boeken, papieren, foto’s. Mijn leven in karton.

Ik loop het plein op. Hier heb ik vaak gezeten, kijkend naar winkelend publiek, luisterend naar gesprekken die niet voor mij bedoeld waren maar toch bleven hangen. Het Stadshart was mijn observatiepost. Mijn inspiratiebron. Mijn ergernis soms ook, als plannen weer eens verzandden in goede bedoelingen en slechte uitvoering. Maar het was mijn ergernis. Dat maakt verschil.

En dan, zoals het hoort, eindig ik bij Kevin’s. Aan de bar waar verhalen groter worden naarmate de glazen leger raken. Ik bestel een borrel. Nog één keer. Ik kijk om me heen en probeer het moment vast te zetten. Gelach, glazen, het zachte geroezemoes van mensen die hier wél blijven.

“Nooit gedacht dat ik op deze leeftijd nog noodgedwongen naar elders zou moeten vertrekken,” hoor ik mezelf zeggen. Het klinkt dramatisch, maar zo voelt het ook. Het voelt als een migratie, als asielzoekerschap. Niet omdat ik hier niet welkom ben, maar omdat er voor mij geen plek meer is.

Toch wil ik niet verbitterd vertrekken. Ik wil geloven dat er in het Oosten een nieuw hoofdstuk wacht. Dat ik daar, dichter bij mijn familie, opnieuw wortel kan schieten. Misschien groeit een boom op latere leeftijd trager, maar hij groeit nog steeds.

Ik hef mijn glas. Op Maassluis. Op het Stadshart. Op alles wat was. En op wat nog komt.

Afscheid nemen is ook ruimte maken. Voor rust. Voor nabijheid. Voor een andere lucht.

Maar vanavond drink ik nog één keer op wat ik achterlaat.

Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.

Klik voor de definitie van een column

  Een column is géén nieuwsartikel. Wat is het wel? Onderstaande maakt duidelijk dat je een column moet begrijpen door niet alleen de woorden tot je te nemen, maar door te bedenken welke  boodschap de columnist – mogelijk tussen de regels door –  aan de lezers geeft. Begrijp je de boodschap? Zie je wat de schrijver bedoelt? Daar kan ieder individu wat van vinden. Als het een eigen pijnplek is, kan de lezer de aanvechting hebben om helemaal erin mee te gaan of er volledig tegenin te gaan. Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.

• De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
• Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
• Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
• Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.

Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia