Wie mij kent weet: ik ben een echte denker. Alles wat ik zie, hoor, ruik, proef of voel gaat eerst als een soort lopende band langs mijn brein, voordat ik een mening ontwikkel. ‘Wat ervaren we?’ ‘Wat vinden we daarvan?’ ‘Wat zou het betekenen?’. Dit soort vragen komen in sneltreinvaart langs in mijn gedachten.
Het voordeel hiervan is dat het nooit saai is in mijn hoofd. Nadenken kan je immers over álles! Hoe klein of onbenullig ook, mijn hoofd krijgt het voor elkaar om er een avondvullend programma van te maken.
Dit is helaas ook meteen het nadeel. Mijn gedachten voelen zich zó enorm thuis in mijn hoofd dat ze, zodra ze voet zetten op de afdeling ‘eerste overwegingen’ meteen een comfortabel hoekje zoeken om zich in te nestelen. Alle mogelijke scenario’s worden uitgedacht, zodat de deur naar de afdeling ‘doen’ potdicht blijft. Na een tijdje dutten die gedachten dan lekker in en geven ze het stokje door aan de nieuwe gedachten die de afdeling binnentreden. Oftewel: er komt vaak niets van die gedachten terecht, omdat ik oneindig kan blijven twijfelen.
Dit jaar heb ik daarom voor mijzelf als doel gesteld om minder in die eerste overwegingen te blijven hangen. Ik kocht een denkbeeldige bijl en oefen daarmee op het doorhakken van denkbeeldige knopen. Want ja, denken is fijn en ik schaam mij ook zeker niet voor deze eigenschap, maar doen levert betere verhalen op. En goede verhalen zijn als columnist natuurlijk altijd handig.
Eén van de mentale knopen die ik dit jaar heb doorgehakt gaat over de zomervakantie. Heel lang was ik aan het nadenken over wat ik zou gaan doen en toevallig kwam vanaf verschillende kanten steeds het onderwerp groepsreizen naar voren. Mijn hoofd ging meteen in alarm stand: een week met compleet onbekenden optrekken? Als introvert? Mij niet gezien!
Maar langzamerhand, en na verschillende gesprekken, kwam het besef dat het waarschijnlijk helemaal niet zo’n rampscenario hoeft te zijn. Dus: ik pakte die bijl erbij en hakte de knoop door. Samen met 22 leeftijdsgenoten stapte ik op het vliegtuig en daarna de bus in voor een rondreis door Ierland. En wat bleek vrijwel direct? Al dat getwijfel was nergens voor nodig en geen van de rampscenario’s is werkelijkheid geworden. Sterker nog: ik denk zelfs dat deze ‘gewoon doen’-mentaliteit mij wel bevalt.
Ik houd die bijl dus zeker in mijn gedachten voor alle knopen die nog op mijn pad zullen komen. Wie weet wat voor verhalen er allemaal uit voort zullen komen!
voorliggende column is tot nu toe gelezen door: 234 lezers Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Ontdek meer van MAASSLUIS.NU
Houd u svp aan Onze omgangsvormen
Alle reacties worden vooraf gemodereerd. Degene zonder 'voornaam + achternaam' worden geweigerd.