Corinne Hamoen

Met mijn hoofd vol gedachten sta ik daar. Even focussen en weer een andere weg in slaan dan. Terwijl ik verder loop zie ik de humor er ook wel van in. Een soort ouderwets Pacman spel of een doolhof waar je je weg moet vinden en dan steeds die verkeerde paden in slaat. Gelukkig staat er aan het eind van zo’n weggetje niet een groot monster dat me op eet.

Lieve NS, hoe moeten we nu verder? Ik ben loyaal en trouw in relaties lieve NS en ik laat u heus niet zomaar vallen. Maar u maakt het me wel moeilijk de laatste tijd. Ik stel relatietherapie voor zodat we op hetzelfde spoor blijven. Wat vindt u ervan?

Een kromme komkommer, een vreemd gevormde aardappel, een peen met twee wortels en ga zo maar door. Zijn wij zo kritisch als consument? Willen we alleen perfect gevormde groente en fruit?

Mijn impulsiviteit heeft me deze week ontmoetingen opgeleverd en naar bijzondere plekken gebracht. Toeval, ik geloof er niet meer in. Ik geniet van alles wat op mijn pad komt en neem het in me op. Geen verwachtingen, geen oordelen, geen ja maren.

Het is geen uitzondering en ook ik trap vaak in deze val. Je ziet een foto met een onderschrift en je gaat er vanuit dat het klopt. En we delen, oordelen en veroordelen.

En dan is er de namenlijst. Ik lees hem door en voel me een voyeur. Hele gezinnen zijn omgekomen. Ook in Maassluis heerst rouw.

Trots zijn op wat je doet en dat delen. Blijkbaar is dat iets wat niet mag? Laten zien dat je trots bent op dingen die je doet. Iets met Calvijn misschien? Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg? Niet met je hoofd boven het maaiveld uit? Bescheiden zijn.

We wisselen adressen en telefoonnummers uit, ik geef mijn boodschappen briefje door. “Ga je echt boodschappen voor me doen?”, vraag ik nogmaals verbaasd. Ze woont in Maassluis en moet toch naar de supermarkt.