Column: Ondergang van de zon

Soms staat de wereld plotseling stil. Onverwacht, hard en confronterend. Toch moet je jezelf bij elkaar houden. Een column krijgt dan een heel andere wending.
Verdriet gevangen in een gedicht. Wij mogen meelezen en beseffen dat het leven niet voor iedereen zo maar doorgaat.

LEES MEER →

Column: Morgen nieuwe kansen

Toch wat mij het meest trof is de problematiek rondom de Koningshof. De financiële perikelen dan toch waarover de broer van de wethouder die over de centjes gaat ons in het AD kond deed. Deze wethouder heeft een hekel aan potjes, dit in tegenstelling tot zijn collega Kromdijk. Maar Huub had er blijkbaar toch een in z’n la liggen.

LEES MEER →

Column: Specht

Op drukke dagen ga ik vaak even een paar minuten voor het raam staan en naar buiten kijken. Even het hoofd leeg maken, kijken wat er buiten gebeurt. Meestal zijn dat de auto’s die voorbijrijden of mensen die buiten lopen maar soms gebeurt er iets onverwachts.

LEES MEER →

Column: Wangintimiteiten

Of briefjes ophangen bij het consultatiebureau. Een oproep aan trotse ouders van een baby met van die gezellige ‘knijpwangen’. Aan de ouders die in de Albert Heijn lopen en daar tussen de fruit- en groenteafdeling in aanraking komen met ongewenste wangintimiteiten jegens de baby.

LEES MEER →

Column: Kriebels en kolder

O, wat had ik als kind een hekel aan die grote schoonmaak van haar. Ik realiseer me dat ik me zowaar moeiteloos bij De Club van Vlijtige Huisvrouwen had kunnen aansluiten; er is maar bitter weinig van mijn ritueel-doorbrekend-voornemen terechtgekomen.

LEES MEER →

Column: Hoe werkt Maassluis? (1)

Als ik zo eens om mij heen kijk, krijg ik …

LEES MEER →

Column: Even

Het sluipt erin en voor we het weten, bestaat ons leven uit een keten van vele ‘eventjes’, maar we hebben nergens van genoten. Ik betrapte mijzelf erop dat ik afgelopen donderdagavond ‘een eeuwigheid niets leek te doen’.

LEES MEER →

Column: Stoppen met dromen

Hoogtepunt is toch wel de vriendelijke conducteur die me ongegeneerd van top tot teen bekijkt en zegt: “U bent een dame. U ziet er hip uit.” En dan zit ik ineens in het hospice en praat met een man en zijn familie en hoor prachtige verhalen. Veel humor is er en ik voel de liefde en de warmte die er is. Ik voel me bevoorrecht dat ik dit mag doen en ik wil het mooiste boek ooit maken voor deze familie.

LEES MEER →