Columns

Ik kreeg een déjà-vu door een rekening van mijn zorgverzekeraar DSW. Ik moest denken aan Ruud Lubbers een bekend politicus. De langstzittende premier in Nederland, een wereldberoemde CDA-er en een bekende billenknijper, wat hij naar hartenlust scheen uit te oefenen bij de uitvoeren van hele hoge functies. Die man.

Kent Maassluis ook zo iets als de Berlijnse muur, het IJspaleis, de Haagse tieten en de Engel. Zelf mag ik de drie torenflats aan de Waterweg graag omschrijven als de Stalintorens maar wie weet er nog meer bijnamen?

Je moet een aantal keer iets proeven wil je weten of je het lust. Smaak verandert, denk aan die pannenkoeken.Maar…. nee, dit vond ik niet fijn en helemaal niet toen ik zag dat die kleine chipjes die wel goed smaakten ook hele kleine oogjes hadden.

Via Skype natuurlijk, zoals het moderne scholieren betaamt. Intussen lijkt het of er twee buitenaardse wezens in mijn woonkamer rondhangen, want er klinkt een taal die ik met geen mogelijkheid kan volgen.

Ze vertelt hoe ze samen met haar man voor twee kinderen zorgt. Ze leven van 50 euro per week. Leefgeld, van de schuldhulpverlening, die hun inkomens beheert. Onlangs moesten ze verhuizen van hun eengezinswoning in Maassluis naar een sociaal huurappartement.

Het zal mogelijk wennen, maar ik twijfel nog. Zondagavond stak een voetganger dwars over zonder te kijken, ik had hem niet gezien doordat hij in de duistere stukken tussen twee ‘schijnwerpers’ in niet waarneembaar was in zijn donkere jas.

Ik schrik van de aantallen. Jongeren die voor hun gehandicapte of zieke broertje of zusje mede zorg dragen, of die een ouder verzorgen. En stilletjes hoop ik dat er aandacht en begrip voor deze kinderen is en dat iemand hen de zorgen af en toe uit handen neemt.

In dat geval zou mijn vader de raad ingaan als eerste opvolger. Ik gun hem dit van harte, maar ik gun het vooral Maassluis Belang. Het partijbelang lijkt mij belangrijker dan het persoonlijke. Jammer dat er mensen zijn die er anders over denken.