Columns

M. niet lekker. Ook dit keer werd ik weer teleurgesteld. Dat ze je een gevoel van verzadiging geven. Een kort gevoel, dat dan weer wel.

Laatst werd mijn, toch al slechte, humeur nog slechter, toen ik voor de zoveelste keer in weken me vergiste in alle werkzaamheden in Maassluis. De kortste route naar de snelweg is voor ons toch echt langs de Vermeerlaan. Mopperend omgekeerd en nog meer gehaast zetten we de rit voort.

Nee. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen dat Fred en Willem dan als boosaardige allesvreters door het leven moeten. Optie twee: de waarheid.

[gastcolumn] Er is ons geleerd om oog te hebben voor de ander, omzien naar elkaar, al ging dit soms ten koste van onszelf. Door het vele verhuizen is mijn wereld groter en breder geworden. Ik werd al vroeg geconfronteerd met ziekte en overlijden van mensen uit de gemeente. Ons huis was vaak een toevlucht voor mensen.

‘Roze olifantje’: als ik u vraag goed te onthouden dat u moet vergeten om aan een roze olifantje te denken, houdt u juist een beeld van een roze olifantje in gedachten. Zo werken menselijke hersenen nu eenmaal. Onthoud dus goed dat u moet vergeten dat kritiek neutraal is. Zult u dat goed onthouden? Vergeet dat kritiek neutraal is. Vergeet het.

Terwijl ik ons zie stuntelen en bedenk dat de handen van de steenhouwer moeten jeuken, lijkt zijn geduld eindeloos. Met mijn zicht beperkt door de bril en alle geluiden gedempt door de oorbeschermers ben ik heel even in mijn eigen wereld.

Als je met dit gegeven een semantische, quasi juristendiscussie start dan wordt het mij droef te moede. Dan snap je niet dat de burger daar anders inzit en op die manier inderdaad vervreemdt van de politiek.

Alles ging goed tot ik op de pagina kwam waarvandaan je de kaartjes kon betalen. Daar ging het fout. Na het invullen van de creditcard gegevens wilde men alleen nog even een adres weten. Geen punt toch?