Persoonlijk

Ik ben geen rasechte Sluizer. Ik ben onvervalste import. Na gewoond te hebben in Oud Alblas, Meteren, Heusden, Herpt, Veen, ’s Gravenzande en Parijs ben ik 29 jaar geleden uiteindelijk terecht gekomen in Maassluis.

In 400 jaar is veel veranderd en bij Maassluis 800 zal het weer anders zijn. Gelukkig hoef ik er dan niet over te schrijven want om met Gerard Joling te spreken: “ik heb er geen kracht meer voor”.

Okay, ik geef toe, ik heb deze titel gekozen om je aandacht te trekken. Voor wie gaat: veel plezier! Voor wie niet gaat: lees deze column nog eens en bedenk u!

Ik staar naar mijn lege notitie. Ik heb geen notities gemaakt omdat ik geboeid aan het luisteren was naar mijn oma. Mijn lieve oma met een passie voor kaartspelletjes. Nee, geen goed stukje tekst over Maassluis maar een stukje tekst over een onafhankelijke 95-jarige vrouw met een liefde vóór Maassluis. In 400 woorden.

Dat was dus een hele verrassing toen ik thuiskwam van een verjaardag. Japie, zoals ie inmiddels was genoemd, leek wel een ontplofte spin.

Nu denk je misschien dat er belangrijker nieuws is, maar in het lokale huis-aan-huisblad van vorige week ging wèl uitgebreid aandacht uit naar de verhuizing van een parfumerie, Moederdag Bon-bonnetjes, en de komst van de zoveelste woonwinkel die gewoonlijk geen vijf jaar standhoudt in het centrum van de stad.

Je zou toch enig protest verwachten, zo niet in Maassluis. De tijd van Het Psalmenoproer ligt ver achter ons. In 2014 geldt wel weer het adagium van de Romeinen: ‘Geef het volk brood en spelen, dan moren ze niet’. Dat is vast niet de verborgen agenda van ‘Maassluis 400 jaar’ , maar het voelt toch een beetje zo.

Weet u hoe een pubermeisjeskamer eruit ziet? Ik ben een paar weken veel buitenshuis geweest en mijn hele huis ziet er ongeveer uit als de kamer van mijn dochter. En terwijl ik mopperend met vuilniszak en stofzuiger de ronde doe, denk ik terug aan twee mooie momenten met mijn kinderen de afgelopen maand.