Column(89): De marteling

column nr: 89

Deze column is niet voor mannen! Dus bij deze: Stop met lezen! Ga wat anders doen. Niet dat ik discrimineer hoor. Integendeel. Als je lekker eigenwijs wilt zijn? Ga vooral je gang. Maar zeg dan niet aan het einde dat je spijt hebt. Dus bij dezen een laatste waarschuwing voor iedereen met een piemel: Lees het niet!

En dan nu voor de dames. Deze column gaat over de middeleeuwse martelpraktijken die wij enkele malen in ons leven moeten ondergaan. De een iets vaker dan de ander. Nee, het gaat niet over zwanger zijn of een kind “eruit poepen”. Het gaat zelfs niet over ons maandelijkse bloedbad. Voor de mannen die toch nog lezen: Interessant hé of heb je al spijt?!

Maar goed, daar gaat het nu dus niet om. Het gaat om de middeleeuwse marteltechnieken die zijn gemaakt om onze gezondheid te monitoren. Wanneer wij namelijk iets voelen wat er niet hoort te zitten, dan gaan we naar de dokter. Deze stuurt ons door naar de martelkamer in het ziekenhuis. En daar beste dames (en enkele eigenwijze heer), is waar we onze muffins kunnen laten pletten tot standje platgeslagen pannenkoek.

Yep, ik heb het over de mammografie. Je weet wel, die foto van jouw borsten terwijl je in standje onmogelijk, je muffins tussen twee platen tot mousse laat pletten. Het voelt alsof je huid eraf gerukt gaat worden en op diverse plekken kan scheuren. Dat allemaal terwijl het weefsel in je borst gehalveerd wordt door de druk van de bankschroef. Wie heeft dit apparaat bedacht? Dat moet wel een vrouwenhater geweest zijn. Dat kan niet anders!

Het heeft een beetje hetzelfde effect als wanneer een man zijn piemel tussen twee bakstenen laat pletten. Of de welbekende aap met bekkens. Alleen in plaats van bekkens zijn het bakstenen en dan hup, moet je even je dingetje ertussen schuiven. Gewoon om te kijken of alles goed gaat. Voor de mannen die dit nu gelezen hebben en angstvallig naar hun kruis grijpen met denkbeeldige pijn: Ik zei toch dat je moest stoppen met lezen!

Maar weer terug naar de bankschroef voor boebies. Als mannen elke keer hun piep hadden moeten laten pletten zoals wij onze borsten laten platdrukken, dan was er allang iets anders verzonnen. Ik bedoel, we kunnen naar de maan en terug, maar dit kan niet vrouwvriendelijker gemaakt worden? Sta je daar, in de meest onmogelijke posities met je boebies op het schavot. Het zweet breekt je uit en je hartslag stijgt met de seconde. Links, adem in, adem uit, tel tot twintig, ja, nee, nog eens tot tien tellen…Nog wat strakker… puf, puf, puf en los! Wat een verademing. Dan mag de andere kant. Om vervolgens nog een keer hetzelfde ritueel te herhalen, maar dan in een nog onhandiger standje. Leuk!

Nu heb ik de pech dat mijn borsten heel erg gevoelig zijn voor cystes. Hierdoor mag ik net even wat vaker naar de martelkamer. Ik weet wat gaat komen en stel dat het liefst zo lang mogelijk uit. Stom natuurlijk, want als er wel stront aan de knikker is kun je er maar beter zo vroeg mogelijk bij zijn. Jammer genoeg heb ik ook nog eens overduidelijk de muffins uit de vriezer gekregen. Die hebben nooit kunnen “rijzen”. Het is dus altijd een heel getrek en geduw om die dingen überhaupt op de gevoelige plaat vast te leggen.

Na de mammografie mag ik altijd wachten op de echo. Ze zien namelijk altijd iets bij mij. Waarom ze die twee handelingen niet omdraaien is mij overigens nog steeds volstrekt onduidelijk. Een echo voel je namelijk niets van EN is ook nog eens onschuldig omdat er geen straling vrijkomt. Maar goed. Uiteindelijk was alles goed bij mij. De twee cystes die ik dacht te hebben bleken er 24 te zijn. 24 in mijn ieniemienie linker muffin. Het is gewoon bijna knap. Omdat ik er last van had moesten die dingen leeg. Niet allemaal natuurlijk. Ik ben geen levend speldenkussen. Maar de bovenste tien moesten er wel aan geloven. Dus kwam de radioloog even met een naald van een halve meter aanzetten.

Oké, oké, voor de mannen die dit nog steeds lezen: ja ik ben een vrouw, dus niet zo goed in inschatten en heel goed in overdrijven! Maar waarom ben je überhaupt zover gekomen met lezen?

Ik ben uiteindelijk dus 10 cystes armer, een halve cup maat leger en wat blauwe plekken rijker. En volgend jaar mag en ga ik waarschijnlijk weer. Het feit dat ik twee cystes dacht te hebben terwijl het er uiteindelijk 24 waren zegt wel dat het lastig te voelen is. Dus ja, het zijn middeleeuwse martelpraktijken. Ja, het doet pijn. En JA, blijf die muffins controleren! Vertrouw je het niet? Trek gelijk aan die bel. Beter tien keer te veel, dan een keer te laat!Reageren? ... Blader naar beneden plaats jouw reactie direct onder artikel [binnen 30 dagen na publicatiedatum] NB Uw reactie is pas zichtbaar nadat de moderator (controle t.o.v. algemeen fatsoen) deze heeft geakkordeerd.