O P I N I E
Een opiniestuk is een artikel waarin voornamelijk de mening van de auteur over een bepaald onderwerp weergegeven wordt. Met een goed geschreven opiniestuk stuurt de auteur de lezer in een bepaalde denkrichting. De rubriek opinie biedt op uitnodiging van de redactie ruimte aan inwoners die een duidelijke visie, een afgewogen mening of diepgaand idee helder kunnen uitdragen.
Het is prima dat de PvdA/Groen Links fractie artikel 51 vragen https://ap.lc/aOfqd stelt over het onrustige verloop van Oudjaarsavond/nacht 2025 in Maassluis. Ze hebben gewoon een goed punt. Zelf ben ik benieuwd naar het antwoord op de vraag – Hoe jongerenwerk en preventie zijn ingezet en vooral: welke concrete maatregelen nodig zijn om herhaling te voorkomen.
Wellicht zijn erop dinsdag 13 januari 2026 ook nog partijen die tijdens het actualiteiten halfuur in de gemeenteraad aandacht vragen voor dit onderwerp.
In gedachten hoor ik al een aantal partijen oreren, dat als dit straattuig niet wil luisteren we de ouders van dat straattuig maar moeten aanpakken. Een mooie loze kreet waarmee je zo vlak voor de verkiezingen misschien wel extra stemmen kunt trekken. De kreet zet echter weinig zoden aan de dijk. Het sanctioneren van ouders is namelijk weinig effectief gebleken.
Ik neem u mee op reis door het wetenschappelijk onderzoek wat gedaan is naar het effect van het sanctioneren van ouders vanwege het criminele gedrag van hun kind(eren).
Ruim voordat in Nederland het debat over ouderlijke verantwoordelijkheid en sanctionering aan kracht won, werd in Engeland geëxperimenteerd met parenting orders: de onderliggende gedachte was helder en politiek aantrekkelijk; wie zijn kind niet ‘in de hand houdt’, moet worden gecorrigeerd.
Onderzoek liet echter zien dat het combineren van ondersteuning en bestraffing van ouders contraproductief werkt.
R. Vlugter (2009) vatte dit scherp samen in Too Little, Too Late?: veel ouders die een parenting order kregen, waren niet onwillig, maar uitgeput. Zij hadden vaak al langdurig contact gehad met jeugdzorg, onderwijs, wijkteams en politie, zonder dat dit had geleid tot duurzame verbetering. De sanctie kwam niet ’te laat’ omdat ouders niets hadden gedaan, maar omdat systemen te kort schieten. Dit wil zeggen dat gegeven dat het in ons land ontbreekt aan passende zorg voor een groot deel van deze doelgroep
R. Evans (2012) trok dezelfde conclusie in Parenting Orders: The parents attend yet the kids still offend. Ouders verschenen op de verplichte bijeenkomsten en voldeden formeel aan de eisen, maar het gedrag van hun kinderen veranderde nauwelijks. Niet omdat opvoeding irrelevant is, maar omdat opvoeding geen losstaande knop is die je kunt bijstellen terwijl armoede, geweld, loyaliteitsconflicten, straatcultuur en criminele netwerken intact blijven.
Ido Weijers wijst hier in zijn recente boek “Criminele jeugd de sensatieverhalen, de feiten en een paar adviezen” (2025) op een toegankelijke maar fundamentele manier opnieuw op. Hij benoemt wat in beleid en media vaak wordt weggepoetst: deze ouders bevinden zich veelal in de onderste regionen van de samenleving. Het dominante frame suggereert nalatigheid of onwil; gedegen onderzoek laat vooral onmacht zien.
Dat verschil in framing is cruciaal. Politiek en media kunnen ouderlijke sanctionering als een daadkrachtig antwoord op maatschappelijke onrust framen.
Wetenschappelijk onderzoek toont echter consequent aan dat deze benadering het vertrouwen ondermijnt, de werkrelatie met hulpverlening beschadigt en ouders verder in een defensieve positie duwt; precies daar waar samenwerking essentieel is.
De vraag is dus niet of ouders een rol spelen. De vraag is of wij bereid zijn die rol realistisch, relationeel en onderzoek gestuurd te benaderen of dat wij frames blijven hanteren die al vijftien jaar geleden als ineffectief zijn ontmaskerd.
Tegelijkertijd is het goed te benoemen dat er ook media zijn die wél vanuit inhoud en onderzoek berichten, en daarmee ruimte creëren voor een volwassen en eerlijk debat. Voor een goed voorbeeld verwijs ik naar het opinieartikel van criminoloog Henk Ferwerda en politiesocioloog Jaap Timmer in het Parool van 9 januari 2026 👉 https://ap.lc/XllFG
Indien de link alleen toegankelijk is voor abonnees dan is het opinieartikel hier gratis te lezen 👉 https://ap.lc/mDPZo
Tot slot geef ik u mee dat het boek Criminele jeugd de sensatieverhalen, de feiten en een paar adviezen” zeer toegankelijk is geschreven. Het is makkelijk leesbaar en daarmee een aanrader voor iedere burgemeester, wethouder of raadslid.
Desiree van Dormalen
Ontdek meer van MAASSLUIS.NU
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Houd u svp aan Onze omgangsvormen
Alle reacties worden vooraf gemodereerd. Degene zonder 'voornaam + achternaam' worden geweigerd.
1 Reactie
Het probleem kan naar mijn inzien voor een groot deel al worden op gelost door het op nieuw invoeren van de op komst plicht. Wel met de zelfde regelgeving en op leiding als in de jaren zestig. Het leger heeft een tekort aan man-vrouwkracht dus het mes snijd van twee kanten.