Column( 45): De oogkleppen van de macht

De gemeenteraadsverkiezingen staan weer voor de deur. In Maassluis begint het politieke spel zich scherper af te tekenen. De coalitie van PvdA, CDA en VVD roert zich, alsof ze in de laatste meters nog even willen laten zien wat ze allemaal bereikt hebben. Maar misschien gaat het minder om wat er is bereikt, en meer om wat ze niet wíllen zien.

In de psychologie bestaat het fenomeen selectieve waarneming: we zien alleen wat in ons straatje past, en negeren de signalen die niet in ons wereldbeeld passen. Het werkt vaak onbewust – alsof we een bril dragen die alles filtert. En wie het waagt om van buiten die bubbel wijsheid in te brengen, wordt al snel weggezet als “tegenstander” of “geen echte vertegenwoordiger van onze mensen.”

Die bril lijkt stevig op de neuzen van de coalitie te zitten. Want terwijl duizenden Maassluissers zich zorgen maken over de leefbaarheid, de druk op voorzieningen, en het feit dat de stad al jarenlang de bouwkampioen van de regio is, houden de bestuurders vast aan hun plan: groeien naar 44.000 inwoners. Alsof Maassluis een elastiek is dat je eindeloos kunt uitrekken, zonder dat het knapt.

Wat wringt, is dat die groei vooral bedoeld lijkt om de woningdruk van omliggende steden te verlichten. We bouwen niet in de eerste plaats voor de jongeren die in Maassluis zijn opgegroeid en nu een woning zoeken, maar voor nieuwkomers van buiten. Daarmee vervreemdt de coalitie zich steeds verder van haar eigen inwoners.

Politiek vraagt om visie, maar ook om luisteren. Om erkennen dat er grenzen zijn – fysiek, sociaal, en mentaal. Misschien is de grootste uitdaging van deze verkiezingen niet hoeveel huizen er gebouwd worden, maar of we eindelijk bereid zijn de oogkleppen af te zetten. Want pas als je écht kijkt en luistert, kun je recht doen aan de stad die je zegt te willen dienen.

Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.

Klik voor de definitie van een column

  Een column is géén nieuwsartikel. Wat is het wel? Onderstaande maakt duidelijk dat je een column moet begrijpen door niet alleen de woorden tot je te nemen, maar door te bedenken welke  boodschap de columnist – mogelijk tussen de regels door –  aan de lezers geeft. Begrijp je de boodschap? Zie je wat de schrijver bedoelt? Daar kan ieder individu wat van vinden. Als het een eigen pijnplek is, kan de lezer de aanvechting hebben om helemaal erin mee te gaan of er volledig tegenin te gaan. Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.

• De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
• Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
• Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
• Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.

Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia