Column(133): Het raadslid als hobbyist

Wat er mis is met lokale politiek (3)

Gemeenteraadslid zijn is in Nederland een bijbaan. Je krijgt een vergoeding, geen salaris. De meeste raadsleden hebben een fulltimebaan ernaast, een gezin, en een sociaal leven. En ergens daartussenin moeten ze stukken lezen, vergaderingen bijwonen, werkbezoeken afleggen en met inwoners praten.

Het resultaat? Raadsleden die weliswaar betrokken zijn, maar onvoldoende tijd hebben om zich écht in de materie te verdiepen. Ze worden politiek hobbyisten.

Dat klinkt onvriendelijk, maar het is de harde realiteit. In een tijd waarin dossiers steeds complexer worden – van woningbouw tot energietransitie, van jeugdzorg tot klimaatadaptatie – kan een parttime raadslid nauwelijks het overzicht bewaren. En wie weinig tijd heeft, leunt automatisch op de samenvattingen en adviezen die het college en de ambtenaren aanleveren.

Zo sluipt er afhankelijkheid in het systeem. Niet omdat raadsleden onwillig zijn, maar omdat ze simpelweg uren tekortkomen. En wie weinig tegenwicht kan bieden, ziet dat de macht verschuift naar het college, de wethouders en hun ambtelijke staf.

Vergadercultuur

Er is nog een ander probleem: de vergadercultuur. Raadsvergaderingen zitten vol met lange inleidingen, herhalingen en politieke spelletjes. Tijd die ook besteed zou kunnen worden aan inhoud, aan gesprekken met bewoners, of aan het bezoeken van plekken waar problemen spelen.

De burger ziet het verschil. Een raadslid dat jij kent van de supermarkt of van het schoolplein, voelt bereikbaar. Maar een raadslid dat jij alleen ziet op verkiezingsposters, verliest snel aan geloofwaardigheid.

Willen we een sterke lokale democratie, dan moeten we het raadswerk serieuzer nemen. Dat kan door raadsleden meer uren te geven, betere ondersteuning, en vooral: meer contact met de straat in plaats van met de stukken.

Want een raad die vooral uit hobbyisten bestaat, verliest het van de professionals in het stadhuis. En dan wordt lokale politiek een schijnvertoning, in plaats van het mensenwerk wat het zou moeten zijn.

volgende keer: Burgerparticipatie of burgerdeclaratie?

Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.

Klik voor de definitie van een column

  Een column is géén nieuwsartikel. Wat is het wel? Onderstaande maakt duidelijk dat je een column moet begrijpen door niet alleen de woorden tot je te nemen, maar door te bedenken welke  boodschap de columnist – mogelijk tussen de regels door –  aan de lezers geeft. Begrijp je de boodschap? Zie je wat de schrijver bedoelt? Daar kan ieder individu wat van vinden. Als het een eigen pijnplek is, kan de lezer de aanvechting hebben om helemaal erin mee te gaan of er volledig tegenin te gaan. Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.

• De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
• Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
• Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
• Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.

Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia