Column(136): Wie zit er eigenlijk aan tafel?

Wat er mis is met lokale politiek (6)

Als je de raadszaal binnenloopt op een inspraakavond, krijg je al snel het idee dat de hele stad vertegenwoordigd is. Microfoons, notitieblokken, enthousiaste sprekers. Maar wie wat beter kijkt, ziet dat het meestal dezelfde gezichten zijn die het woord voeren.

Het zijn vaak mondige, goed geïnformeerde inwoners die precies weten hoe ze een verhaal moeten opbouwen. Ze hebben tijd om dossiers te lezen, kennen de weg in het gemeentehuis, en spreken de taal van bestuurders. Er is niets mis met hun betrokkenheid — integendeel, elke stad heeft mensen nodig die zich inzetten. Maar er is wél iets mis als zij de enigen zijn die gehoord worden.

De stille meerderheid — mensen die lange dagen werken, gezinnen draaiende houden, of gewoon weinig vertrouwen hebben in “de politiek” — blijft weg. Niet uit onverschilligheid, maar omdat inspraakmomenten vaak slecht aansluiten op hun leven. Avonden duren te lang, formulieren zijn ingewikkeld, en de stap naar het spreekgestoelte voelt groot.

Het gevolg? De raad en het college horen vooral wat een kleine, actieve groep vindt. Dat kan een scheef beeld geven. Een project kan “voldoende draagvlak” lijken te hebben, terwijl een groot deel van de stad er nooit iets over heeft kunnen zeggen.

Gemeentelijke participatiebeleidjes noemen het vaak: “We hebben alle belanghebbenden uitgenodigd.” Maar uitnodigen is iets anders dan bereiken. Als je écht iedereen wilt horen, moet je naar hen toe. Ga de straat op, het winkelcentrum in, organiseer een korte sessie in de lunchpauze bij een lokaal bedrijf. Maak het gemakkelijk om je mening te geven, zonder dat het voelt als een examen.

En bovenal: waardeer ook de stemmen die niet in je straatje passen. Te vaak hoor ik bestuurders verzuchten dat “het toch nooit goed genoeg is” als er kritiek komt. Maar juist die kritische geluiden zijn goud waard — ze laten zien waar de kloof zit tussen beleid en beleving.

De vraag “Wie zit er eigenlijk aan tafel?” zou in elke raadsvergadering gesteld moeten worden. Want als het antwoord altijd dezelfde namen oplevert, dan is er iets grondig mis met de representatie.

de volgende column : “De macht van de wethouderszetel“

Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.

Klik voor de definitie van een column

  Een column is géén nieuwsartikel. Wat is het wel? Onderstaande maakt duidelijk dat je een column moet begrijpen door niet alleen de woorden tot je te nemen, maar door te bedenken welke  boodschap de columnist – mogelijk tussen de regels door –  aan de lezers geeft. Begrijp je de boodschap? Zie je wat de schrijver bedoelt? Daar kan ieder individu wat van vinden. Als het een eigen pijnplek is, kan de lezer de aanvechting hebben om helemaal erin mee te gaan of er volledig tegenin te gaan. Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.

• De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
• Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
• Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
• Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.

Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia