Een helmplicht voor fietsers. Een verbod op vleesreclame, rookvrije horeca, een verbod op het drinken van sterke drank in seniorenlocaties. Suikertaks, vleestaks, rekeningrijden, verbod op vuurwerk, energielabels, regels voor hoe je je kind mag opvoeden, met hoeveel mensen je kerst mag vieren, en of je nog wel een houtkachel mag gebruiken. De overheid bemoeit zich steeds meer met onze levens. En het wordt alleen maar erger. Vaak onder het mom van bescherming, “We hebben het beste met u voor” . Steeds vaker voelt die bescherming meer als betutteling.
Waar ligt de grens tussen beschermen en bepalen?
Natuurlijk is het de taak van de overheid om burgers te beschermen. Zonder verkeersregels zou het tenslotte een chaos zijn op de weg. Maar ergens is die bescherming veranderd in wantrouwen, in controle. In het geloof dat burgers niet meer zélf kunnen denken. Dat wij, het volk, als kleuters begeleid moeten worden naar het ‘goede gedrag’.
Wie bepaalt wat goed voor mij is?
De overheid bemoeit zich steeds meer met onze levensstijl, consumptie en ons gedrag. Neem het voorbeeld van roken. Roken is ongezond voor de mens, toch zijn er mensen die roken en blijven roken. Ondanks dat de prijs steeds hoger wordt, ondanks de akelige teksten en afbeeldingen op de pakjes. De overheid probeert steeds meer in te grijpen en als je vraagt naar het waarom is Het antwoord meestal: “Omdat we de zorgkosten met z’n allen betalen.” Maar dat argument is discutabel. Want dan kunnen we ook redeneren dat mensen die in de bouw werken maar ander werk moeten kiezen, want een val van een steiger kost ook geld. Of dat ouders die drie kinderen krijgen extra premie betalen: meer kans op ziekenhuisbezoek, meer schoolkosten, meer milieubelasting.
Het is het werk van beleidsmakers die gedrag willen vormen en niet slechts willen faciliteren. En dat alles verpakt in zorgzaamheid. De coronapandemie was de ultieme test. De ultieme oefening in gehoorzaamheid: lockdowns, avondklokken, mondkapjes, afstandsregels, vaccinatiebewijzen. Voor sommige maatregelen viel wat te zeggen in de acute fase. Maar het gemak waarmee de regering mensen verbood familie te bezoeken, of de horeca op slot deed zonder compensatie het heeft sporen nagelaten. Het bleek slechts het begin, gedragsbeïnvloeding en maatschappelijke weerbaarheid blijkt tegenwoordig structureel onderdeel in beleid te zijn.
Vaak komt de betutteling in een sympathiek jasje. Wie kan er nou tegen het idee zijn dat kinderen niet meer verleid worden door snoepreclames? Of dat ouderen in een veilige, gezonde omgeving hun dag doorbrengen? Maar de vraag is niet of het doel goed is. De vraag is hoe ver je mag gaan in het sturen van gedrag. Want als de overheid zich vandaag bemoeit met mijn eten, drinken en bewegen, bemoeit ze zich morgen met mijn denken, stemmen en opvoeden.
Mensen zijn geen proefpersonen, geen gewillige onderdanen die je kan sturen waarheen je wilt. We zijn burgers met recht op autonomie, Er worden fouten gemaakt, We eten wel eens te veel, we roken, we stappen soms dronken in een Uber, we kopen een vuurwerkpakket voor Oud en Nieuw. Dat hoort bij het leven. Bij vrijheid. En soms ook bij geluk.
Mensen bloeien op als ze serieus genomen worden. Als ze verantwoordelijkheid krijgen en houden. De meeste Nederlanders willen gezond leven, willen duurzaam consumeren, willen rekening houden met hun buren. Maar niet omdat een beleidsmaker dat zegt of iemand met een wetsartikel dat oplegt, maar omdat ze zelf overtuigd zijn.
Wat we volgens mij nodig hebben, is een overheid die ons serieus neemt.. Die uitgaat van vertrouwen, niet van wantrouwen. Die begrijpt dat vrijheid soms leidt tot rommel, fouten of risico’s, maar dat dát de prijs is van volwassen burgerschap.
Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.
- De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
- Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
- Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
- Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.
© wikipedia
voorliggende column is tot nu toe gelezen door: 243 lezers Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Ontdek meer van MAASSLUIS.NU
Houd u svp aan Onze omgangsvormen
Alle reacties worden vooraf gemodereerd. Degene zonder 'voornaam + achternaam' worden geweigerd.