Column(194): Fatsoen

In mijn vorige column schreef ik over het ongeduldige, soms asociale verkeersgedrag wat ik bijna dagelijks zie. Ik was aangereden van achteren terwijl ik in de file stond en de bestuurder van de bus was blijkbaar zeer slim en ad rem want hij beschuldigde mij er vervolgens van dat ik achteruit was gereden en dus eigenlijk tegen hem was aangereden. Apart toch als je stil staat in de file en dat je opeens besluit achteruit te rijden. Hij was daarna doorgereden maar gelukkig had ik een foto van de bus gemaakt en zo wist ik het bedrijf en had ik het nummerbord.

Toen ik uiteindelijk kon stoppen om te kijken of ik schade had, bleek het gelukkig allemaal mee te vallen, maar ik merkte dat ik wel uit mijn doen was door de onbeschofte reactie en dat iemand dus gewoon doorrijdt en niet even bereid is om te stoppen om bij beide auto`s eventuele schade te bekijken. Ik besloot om een mail te sturen en over wat er vervolgens gebeurde was ik toch wel blij verrast. Nog datzelfde weekend had ik al contact met het bedrijf, telefonisch en via de mail. Er werd geïnformeerd of met mij verder alles goed was en excuses werden aangeboden. De desbetreffende chauffeur zou worden aangesproken op zijn gedrag. Dit was niet het gedrag wat zij van chauffeurs willen zien werd mij uitgelegd en mij werd tot slot nog op het hart gedrukt dat, mocht later zou blijken dat ik bijvoorbeeld “verborgen” schade zou hebben, ik niet moest schromen om alsnog contact op te nemen.

Ik heb zelfs een cadeaubon opgestuurd gekregen! Ik was zo verbaasd door dit alles maar ook toch blij. Blij omdat ik me bedacht dat er dus ook nog gewoon mensen zijn met normen en waarden. Die weten welk gedrag acceptabel is en niet acceptabel. Gewoon een excuus kunnen maken omdat er iets is gebeurd wat niet door de beugel kan, iets is gebeurd waarvan we met elkaar hebben afgesproken dat dat gedrag is wat we niet willen. Het stemt me een beetje hoopvoller. Het is geen gezichtsverlies om sorry te zeggen, het getuigt juist van kracht als je dat kunt!

Normen en waarden, het klinkt heel ouderwets, iets uit de tijd van opa en oma maar het zijn juist de onzichtbare afspraken die bepalen hoe prettig of onprettig onze samenleving voelt.

Eerlijkheid, respect en verantwoordelijkheid woorden die daarin een hele belangrijke rol spelen. Het “nieuwe” normaal is vooral gebaseerd op “ieder voor zich”, kijk maar naar gedrag in de supermarkt, het verkeer of social media. Ongenuanceerde reacties nemen de overhand zonder enkele beleefdheidsregel in acht te nemen, de één nog erger dan de ander. Mensen schreeuwen om vrijheid en dat betekent blijkbaar een cart blanche voor allerlei soorten van gedrag waarbij we voor het gemak dan even vergeten dat vrijheid pas echt werkt als we daar zorgvuldig en fatsoenlijk mee omgaan.09

Principes wijken vaak voor populariteit. Regelmatig spreekt men hier schande van’. “De maatschappij verhard!” wordt dan geroepen. Dat is zeker waar maar zijn wij niet allemaal “de maatschappij”? Beginnen normen en waarden niet “gewoon” bij onszelf? Zeggen we nog goedemorgen tegen de buschauffeur of kijken we op ons beeldscherm? Leggen we de telefoon weg als we aan de beurt zijn in de rij bij de kassa? Helpen we de buren nog als ze het moeilijk hebben of zeggen we alleen dat ze zich kunnen melden bij de gemeente?

In deze tijd waarin alles steeds sneller moet en we steeds individueler lijken te worden is het juist dapper om af en toe stil te staan. Niet te doen wat makkelijk is maar wat goed is. Normen en waarden zijn de ruggengraat van onze samenleving en als die ruggengraat in elkaar zakt is de vraag; “Wat is vrijheid waard als we vergeten zijn wat fatsoen is!”

Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.

Klik voor de definitie van een column

  Een column is géén nieuwsartikel. Wat is het wel? Onderstaande maakt duidelijk dat je een column moet begrijpen door niet alleen de woorden tot je te nemen, maar door te bedenken welke  boodschap de columnist – mogelijk tussen de regels door –  aan de lezers geeft. Begrijp je de boodschap? Zie je wat de schrijver bedoelt? Daar kan ieder individu wat van vinden. Als het een eigen pijnplek is, kan de lezer de aanvechting hebben om helemaal erin mee te gaan of er volledig tegenin te gaan. Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.

• De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
• Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
• Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
• Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.

Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia