Column(200): Ouderen

Heeft u inmiddels ook die foto gezien? Die foto van een oudere dame die een opstapje nodig heeft om haar afval kwijt te kunnen? Veel mensen spreken er schande van en terecht. Wie heeft dit ooit kunnen bedenken? Iedereen gaat er altijd maar vanuit dat je gezond van lijf en leden bent, dat je alles maar kunt.

Maassluizers moeten vaker de fiets pakken, boodschappen kun je op de fiets doen dan heb je geen auto meer nodig en als je geen auto meer nodig hebt dan kan die weg en hebben we ook minder parkeerplaatsen nodig!

We zetten afvalbakken gewoon bovengronds want dat scheelt in de kosten en met een beetje rekken en strekken kan je nog steeds je afvalzak kwijt. Met als gevolg dat je allerlei rare bewegingen moet gaan maken of je zelfs je afval ernaast zet omdat je er gewoon niet bij kan, met alle gevolgen van dien.

Als je op leeftijd bent, chronisch ziek bent of gehandicapt merk je dat je omgeving steeds minder rekening met je houdt, je niet begrijpt als je dingen niet meer kunt of niet meer in hetzelfde tempo mee kunt. Keer op keer staan mensen voor dit dilemma: “Ik wil onderdeel zijn van deze samenleving, ik wil zelfstandig mijn ding doen maar wel op mijn manier, op mijn tempo”. De foto van die oudere dame is daar typisch zo`n voorbeeld van. Ik klaag niet, ik zeur niet. Ik wil zelfstandig mijn afval weg kunnen gooien dus neem ik een opstapje mee en dan kan ik er wel bij. Voor mij is die foto alleszeggend. Het zegt mij ook dat er een extreem lange meneer op het stadhuis werkt die deze bovengrondse afvalbak een geweldig idee vond want, zo dacht hij, dan hoeft er geen gat gegraven te worden, geen bodemonderzoek gedaan te worden, geen vergunning afgegeven te worden, geen parkeerplaatsen opgeheven te worden, minder klachten af te handelen. Kortom een win-win situatie! Geweldig, zou hij er een bonus mee gekregen hebben?

Serieus, hoe bedenk je het, nogal liefst bij een complex waar veel ouderen wonen?

Steeds vaker en vaker zie je in beleid en besluitvorming ook terugkomen dat er vooraf niet met de ouderen wordt gepraat. Er wordt eindeloos over ouderen gesproken, maar zelden mét hen. Ze worden doelgroep, kostenpost, statistiek. Hun ervaringen worden vertaald naar grafieken en rapporten, terwijl zij zelf vaak haarfijn kunnen uitleggen wat wel en niet werkt. Maar dat vraagt tijd. En tijd is schaars, zeker als het gaat om mensen die niet meer productief worden geacht. Wat we daarbij voor het gemak vergeten is dat er niet zoiets als “de oudere” bestaat. Er zijn mensen die nog volop werken, mensen die zorgen voor een partner, mensen die rouwen, mensen die dromen, mensen die moe zijn. Net zo divers als elke andere leeftijdsgroep. Door ouderen over één kam te scheren, doen we hen tekort.

Zo zijn we in de raad al maanden bezig om een thema-avond te organiseren met Senioren Welzijn, dit nog steeds naar aanleiding van het verdwijnen van het borreltje in Oud Sluys en De Vloot. Deze thema-avond is al een keer uitgesteld en zou vervolgens in januari plaats vinden maar is nu wederom uitgesteld. Heel jammer want ik keek erg naar deze thema-avond uit. Uitleg over de visie en aanpak van Senioren Welzijn en naar het waarom van bepaalde keuzes. Ik vind het namelijk altijd goed om met elkaar in gesprek te gaan en om meer over elkaar te leren. Uiteindelijk is het toch ieders doel om het beste te bereiken voor onze ouderen.

Om naar hen te luisteren, waar liggen de behoeftes, de wensen en ideeën? Hoe neem je ouderen serieus en verval je niet in betutteling van een groep mensen die zichzelf over het algemeen prima kunnen rooien?

Helaas is de thema-avond dus weer uitgesteld, nu zelfs tot na de verkiezingen! De reden blijft een beetje vaag helaas, van “niet voldoende tijd om ons voor te bereiden” tot “de zaal en het tijdstip waren niet geschikt”. De heisa om het welbekende borreltje is inmiddels een jaar geleden en nog steeds hebben we het met zijn allen niet voor elkaar gekregen om een gesprek aan te gaan met elkaar. Ook de VSP, initiatiefnemer van deze themabijeenkomst heeft het hier laten afweten helaas. Zij hebben uiteindelijk besloten om het over de verkiezingen heen te tillen. Ik heb in het afgelopen jaar gesproken met meerdere betrokkenen en daar zijn best goede ideeën uit naar voren gekomen die ik graag ook in de themabijeenkomst besproken had.

Een samenleving die ouderen serieus neemt, is een samenleving die zichzelf serieus neemt. Want hoe we omgaan met mensen die ouder worden, zegt alles over onze waarden. Over wat we belangrijk vinden als snelheid, succes en maakbaarheid wegvallen.

Misschien moeten we onszelf vaker deze vraag stellen: ”als wij oud zijn, hoe willen we dan behandeld worden? Willen we vriendelijk genegeerd worden, of echt gehoord?” Het antwoord daarop zou wel eens het begin kunnen zijn van een andere manier van kijken en luisteren.

Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.

Klik voor de definitie van een column

  Een column is géén nieuwsartikel. Wat is het wel? Onderstaande maakt duidelijk dat je een column moet begrijpen door niet alleen de woorden tot je te nemen, maar door te bedenken welke  boodschap de columnist – mogelijk tussen de regels door –  aan de lezers geeft. Begrijp je de boodschap? Zie je wat de schrijver bedoelt? Daar kan ieder individu wat van vinden. Als het een eigen pijnplek is, kan de lezer de aanvechting hebben om helemaal erin mee te gaan of er volledig tegenin te gaan. Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.

• De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
• Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
• Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
• Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.

Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia