Column(207): Hoi? Hooi!

Voor mensen zonder hooikoorts zijn pollen iets moois. Zwevend stuifmeel dat de natuur in beweging zet. Voor anderen is het een onzichtbare vijand die zich met militaire precisie in je slijmvliezen nestelt. Het begint subtiel. Een kriebel. Een kuchje. “Ach, verkoudheidje,” denk je nog dapper. Maar dan komt de eerste niesbui. Niet zo’n beschaafde hatsjoe, maar een serie van zeven, waarbij je halverwege even het bewustzijn verliest en je afvraagt of dit nog binnen de Arbowet valt.

Hooikoorts is ook het enige fenomeen waarbij je er tegelijkertijd ziek uitziet en kerngezond bent. Geen koorts, geen virus—alleen een immuunsysteem dat compleet doorslaat bij het zien van een grasspriet. Je ogen veranderen in twee rode verkeerslichten, je stem klinkt alsof je permanent door een natte spons praat, en je loopt rond met een pak tissues alsof het je emotionele support buddy is.

En dan de omgeving. Mensen zonder hooikoorts hebben altijd advies. “Heb je al eens lokale honing geprobeerd?” Ja, natuurlijk. Ik heb inmiddels zoveel honing gegeten dat ik bijen begin te herkennen aan hun loopje, maar het enige wat het oplost is mijn behoefte aan thee. Of de klassieker: “Je moet er gewoon doorheen.” Alsof je tegen iemand met een gebroken been zegt dat hij het gewoon even moet uitlopen.

Het meest verraderlijke aan hooikoorts is dat het je vertrouwen in de lente sloopt. De eerste zonnige dag voelt als een valstrik. Je kijkt naar buiten: blauwe lucht, fluitende vogels. Je hart zegt “ja”, je neus fluistert “denk nog eens na.” Want buiten wacht een cocktail van berkenpollen, graspollen en weet-ik-veel-wat-voor-botanische wraakacties. De natuur staat in bloei, en jij staat op instorten. Autorijden wordt ook een avontuur. Ramen dicht? Dan stik je langzaam in je eigen nieslucht. Ramen open? Dan rijdt de pollenstorm gezellig met je mee. Airco aan helpt een beetje, maar voelt als een pleister op een open wond. Ondertussen probeer je te sturen terwijl je met één hand een niesbui onderdrukt en met de andere je ogen droogdept. Veilig? Laten we zeggen: spannend.

En laten we de medicijnen niet vergeten. Antihistaminica: de redder en de saboteur tegelijk. Ze nemen de scherpe randjes eraf, maar geven je het reactievermogen van een slaperige panda. Je zit in een vergadering en iemand stelt een vraag en je denkt: dit is mijn moment. Vijf seconden later ben je nog steeds bezig met de eerste zin. “Interessant punt,” begin je, terwijl je hersenen op buffering staan. Er is trouwens ook iets sociaal ongemakkelijks aan constant niezen. In een wereld die sinds een pandemie extra alert is op elk kuchje, voelt elke nies als een publieke verklaring. Je ziet mensen denken: is dit…? En dan moet je uitleggen dat het “maar” hooikoorts is. Alsof je je moet verantwoorden voor een allergie die je zelf ook liever had ingeruild voor iets anders.

Toch zit er, ergens diep onder alle ellende, een soort tragikomische schoonheid in. Hooikoorts dwingt je om de lente anders te beleven. Niet als een Instagram-filter vol bloesem, maar als een survivaltocht met tissues, zonnebril en een app die je waarschuwt voor pollenpieken alsof het om naderend onweer gaat. Je ontwikkelt strategieën: vroeg op pad, na een regenbui naar buiten, ramen dicht in de ochtend. Je wordt een soort amateur-meteoroloog, maar dan gespecialiseerd in ellende. En heel soms, heel soms, is er een dag waarop het meevalt. De wind staat goed, de lucht is schoongewassen door regen, en je merkt ineens dat je normaal ademhaalt. Je ruikt iets, echt ruiken, niet die vage, verstofte versie. En dan besef je: zo voelt het dus voor andere mensen. Dat is misschien wel het meest frustrerende én hoopvolle tegelijk.

Ja, de lente is prachtig, echt waar, maar voor een groeiende groep mensen is het ook het seizoen van rode ogen, eindeloze niesbuien en het eeuwige gevecht tegen iets wat je niet kunt zien. De verschrikking van hooikoorts zit ‘m niet alleen in de klachten, maar in de ironie: dat juist het mooiste seizoen van het jaar je grootste vijand wordt.

Maar goed, nog even volhouden. Over een paar maanden is het voorbij. Dan kunnen we weer klagen over de hitte. Zoals het hoort. Tot die tijd houd ik me een beetje gedeisd. Hatsjoe!

Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.

Klik voor de definitie van een column

  Een column is géén nieuwsartikel. Wat is het wel? Onderstaande maakt duidelijk dat je een column moet begrijpen door niet alleen de woorden tot je te nemen, maar door te bedenken welke  boodschap de columnist – mogelijk tussen de regels door –  aan de lezers geeft. Begrijp je de boodschap? Zie je wat de schrijver bedoelt? Daar kan ieder individu wat van vinden. Als het een eigen pijnplek is, kan de lezer de aanvechting hebben om helemaal erin mee te gaan of er volledig tegenin te gaan. Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.

• De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
• Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
• Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
• Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.

Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia