Column(361): Bank

Toen ik in 1997 in Maassluis kwam werken in het toen nog oude gebouw met trappen aan de zijkant vol graffiti, waren op de Uiverlaan drie banken gevestigd; de Rabobank, de ABN/AMRO bank en de ING bank. In de loop der jaren sloot de ene na de andere bank haar vestiging. De Rabo bank als laatste. De voormalige ABN/AMRO bank kreeg een etage op het pand en werd verbouwd tot appartementen en de ING en de Rabo bank bleven leeg staan. Blijkbaar maakt het banken niet uit dat vastgoed leeg staat want we hebben het hier over meerdere jaren.

Bij de ING bank zijn nu werkzaamheden bezig en wat daar gaat gebeuren is me niet helemaal duidelijk, maar de Rabobank wordt, terwijl ik dit schrijf, afgebroken. Al dagen is er een grote machine bezig de bak af te breken tot op de grond en daaronder. Binnenkort zal er begonnen worden met de bouw van een nieuw complex met, ook weer, appartementen. Ook in Maassluis doet men aan verdichting van de gemeente; meer woningen en minder buitenruimte/bedrijven. Die bedrijven krijgen wel de ruimte in de buitengebieden van de gemeente.

Het verdwijnen van de banken is een sign-of-the-times. Want niet alleen de fysieke banken verdwijnen (als ik voor bankzaken naar een vestiging wil moet ik naar Schiedam) maar ook de postkantoren (al langer geleden) en in hun slipstream de postagentschappen verdwijnen uit het straatbeeld, brievenbussen verdwijnen in rap tempo (ik moet tegenwoordig zoeken naar een brievenbus, die vroeger bijna op elke straathoek stonden) en zelfs eenvoudige vormen van dienstverlening verdwijnt.

Als bibliotheek bieden wij de mogelijkheid om te kopiëren en te printen aan. Vroeger had zo’n beetje elke zichzelf respecterende supermarkt een kopieermachine. Kom daar nog maar eens om, allemaal zijn ze verdwenen. En printen wordt steeds belangrijker. Als ik zie hoe vaak er gekopieerd en geprint wordt in de bibliotheek is dat duidelijk een functie die we nooit mogen stop zetten. Waar moet je anders heen?

Natuurlijk, we leven in digitale tijden maar zolang er door allerlei instanties nog printjes en kopieën worden gevraagd, we nog post versturen en we voor bepaalde zaken naar een fysieke bank moeten (om je te legitimeren bijvoorbeeld voor bankzaken) blijven fysieke punten belangrijk. Als bibliotheek begrijpen we dat maar al te goed.

Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.

Klik voor de definitie van een column

  Een column is géén nieuwsartikel. Wat is het wel? Onderstaande maakt duidelijk dat je een column moet begrijpen door niet alleen de woorden tot je te nemen, maar door te bedenken welke  boodschap de columnist – mogelijk tussen de regels door –  aan de lezers geeft. Begrijp je de boodschap? Zie je wat de schrijver bedoelt? Daar kan ieder individu wat van vinden. Als het een eigen pijnplek is, kan de lezer de aanvechting hebben om helemaal erin mee te gaan of er volledig tegenin te gaan. Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.

• De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
• Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
• Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
• Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.

Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia