Column(50):Vier jaar raad: waar gaat het eigenlijk over?

Vier jaar lang mocht ik als steunraadslid meedraaien in de gemeenteraad van Maassluis. Omdat financiën mijn vak zijn, ben ik ook in de auditcommissie gegaan. Juist daar verwacht je scherpe vragen. Want uiteindelijk gaat het in de politiek om keuzes — en die worden zichtbaar in de begroting.

Tot mijn verbazing wordt daar nauwelijks echt over gesproken. Begrotingsbesprekingen gaan vaak over van alles, behalve over de begroting zelf. Als ik probeer een gesprek te voeren over de waarde van een project of de financiële risico’s, krijg ik regelmatig te horen dat het “te technisch” is. Met andere woorden: te moeilijk.

Dat is zorgelijk, zeker als je bedenkt dat bijna de helft van onze begroting naar regionale organisaties gaat zoals Rogplus, Stroomopwaarts en de Veiligheidsregio. Dat doen we samen met Vlaardingen en Schiedam. Dan verwacht je dat raadsleden daar scherp toezicht op houden. Maar dat gebeurt nauwelijks. Wethouders sturen soms óf weinig informatie, óf enorme stapels documenten waarin de echte pijnpunten moeilijk te vinden zijn.

Ook inhoudelijk verbaas ik mij over redeneringen die maar blijven terugkomen. Neem het plan om Maassluis te laten groeien van 36.000 naar 44.000 inwoners. Dat zou “goed zijn voor de stad”. Maar waarom eigenlijk? Het is nu al druk: verkeer, wachttijden bij voorzieningen, weinig ruimte. Meer inwoners maakt dat niet beter.

Er wordt gezegd dat we bouwen voor onze jongeren. Dat klinkt mooi, maar ondertussen komen er jaarlijks honderden nieuwe inwoners bij uit omliggende steden, terwijl daar juist minder wordt gebouwd. Onze jongeren vissen daardoor vaak achter het net.

En dan het verkeer. Ik heb zelf een fietsnota geschreven met concrete voorstellen om fietsen veiliger en aantrekkelijker te maken. Maar daar is tot nu toe nauwelijks iets mee gedaan. Het fietsbeleid komt maar niet van de grond. Tegelijkertijd zien we beleid dat zoveel mogelijk auto’s naar het winkelcentrum wil trekken, terwijl parkeerplaatsen in de binnenstad verdwijnen. En dan verschijnt er een rapport waarin staat dat parkeren geen probleem is en dat het verkeer juist zal afnemen. Dat soort redeneringen maken het voor inwoners moeilijk om beleid nog serieus te nemen.

En inspraak? Dat lijkt soms een lastig woord geworden. Kritische inwoners worden niet altijd serieus genomen. Soms worden er zelfs insprekers naar voren geschoven die vooral het coalitieverhaal ondersteunen.

Wat mij ook opvalt is het “not invented here”-syndroom. Goede ideeën die niet uit de coalitie zelf komen, krijgen weinig kans. Denk aan wooncoöperaties, waarbij bewoners samen betaalbare woningen realiseren, of het succesvolle programma High Five om kinderen veilig lopend of fietsend naar school te laten gaan. Goede plannen — maar niet bedacht door het college, dus verdwijnen ze van tafel.

Na vier jaar weet ik één ding zeker: onze stad verdient een gemeenteraad die kritischer kijkt, beter controleert en meer luistert naar haar inwoners.

Het is tijd voor een frisse wind in Maassluis

Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.

Klik voor de definitie van een column

  Een column is géén nieuwsartikel. Wat is het wel? Onderstaande maakt duidelijk dat je een column moet begrijpen door niet alleen de woorden tot je te nemen, maar door te bedenken welke  boodschap de columnist – mogelijk tussen de regels door –  aan de lezers geeft. Begrijp je de boodschap? Zie je wat de schrijver bedoelt? Daar kan ieder individu wat van vinden. Als het een eigen pijnplek is, kan de lezer de aanvechting hebben om helemaal erin mee te gaan of er volledig tegenin te gaan. Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.

• De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
• Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
• Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
• Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.

Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia