Column(52): Dertig miljoen en geen vragen

Afgelopen dinsdag sprak de gemeenteraad over de jaarrekening, de meerjarenbegroting en de eerste begrotingswijziging van Stroomopwaarts. Voor Maassluis gaat het om ruim 30 miljoen euro belastinggeld.

Je zou verwachten dat daar kritische vragen over worden gesteld.

Dat gebeurde nauwelijks.

De meeste partijen hadden geen vragen. Ook Leefbaar Maassluys, met elf zetels de grootste fractie van de raad, stelde geen inhoudelijke vragen. Het debat was snel voorbij.

Opmerkelijk, want juist over Stroomopwaarts is de afgelopen jaren regelmatig geklaagd. De raad zou te weinig greep hebben, te weinig inzicht krijgen en te weinig kunnen sturen.

Er lag zelfs een amendement van ChristenUnie en D66 om de informatievoorziening aan de raad te verbeteren. Een logisch voorstel, zou je denken. Meer inzicht leidt immers tot betere controle.

De wethouder zag dat anders. Volgens hem stond alle informatie al in de stukken. En daarmee was de zaak voor vrijwel de hele raad afgedaan…

Het amendement werd verworpen.

Dat roept een eenvoudige vraag op.

Als alle informatie al beschikbaar is, waarom werden er dan vrijwel geen inhoudelijke vragen gesteld?

Bij een dossier van ruim 30 miljoen euro zou je verwachten dat raadsleden willen weten waar risico’s zitten, waarom kosten stijgen en welke keuzes er zijn gemaakt.

In plaats daarvan volgde de meerderheid de wethouder.

Dat is niet eens een probleem van één partij. Het is een hardnekkige gewoonte geworden in de lokale politiek: Raadsleden zeggen dat zij willen controleren, maar zodra een wethouder zegt dat alles goed geregeld is, verdwijnt de behoefte om door te vragen vaak als sneeuw voor de zon.

Democratische controle werkt echter niet op basis van vertrouwen.

Controle begint met lezen. Met vragen stellen. Met doorvragen. Juist wanneer het ingewikkeld wordt.

De raad moet zijn rol pakken!

Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.

Klik voor de definitie van een column

  Een column is géén nieuwsartikel. Wat is het wel? Onderstaande maakt duidelijk dat je een column moet begrijpen door niet alleen de woorden tot je te nemen, maar door te bedenken welke  boodschap de columnist – mogelijk tussen de regels door –  aan de lezers geeft. Begrijp je de boodschap? Zie je wat de schrijver bedoelt? Daar kan ieder individu wat van vinden. Als het een eigen pijnplek is, kan de lezer de aanvechting hebben om helemaal erin mee te gaan of er volledig tegenin te gaan. Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.

• De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
• Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
• Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
• Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.

Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia