De afgelopen weken behandelde de gemeenteraad de jaarrekening, begroting en zienswijzen van zowel Stroomopwaarts als Rogplus. Samen goed voor ruim 60 miljoen euro belastinggeld van Maassluis.
Bij Stroomopwaarts gaat het om ruim 30 miljoen euro. Bij Rogplus om ongeveer hetzelfde bedrag. Dat is samen bijna helft van de totale gemeentebegroting…
En toch verliepen beide vergaderingen opvallend geruisloos. De meeste partijen hadden weinig of geen vragen. Ook de grootste fractie van de raad stelde nauwelijks inhoudelijke vragen.
De stukken werden behandeld, de zienswijzen vastgesteld en vervolgens gingen we door naar het volgende agendapunt. Dat is opmerkelijk. Want juist over gemeenschappelijke regelingen horen we regelmatig dat de raad onvoldoende grip heeft. Dat er te weinig inzicht is in prestaties, risico’s en kosten. Dat sturen lastig is. Maar grip krijg je niet door te constateren dat je die niet hebt.
Grip krijg je door te lezen. Door vragen te stellen. Door door te vragen. Bij Stroomopwaarts dienden ChristenUnie en D66 een voorstel in om de informatievoorziening aan de raad te verbeteren. Dat voorstel haalde het niet.
Volgens de wethouder stond alle benodigde informatie al in de stukken. Dat roept een eenvoudige vraag op: als alle informatie beschikbaar is, waarom werden er dan zo weinig vragen gesteld?
Die vraag wordt nog relevanter als je kijkt naar een recent artikel in het Financieele Dagblad. Daarin wordt verwezen naar onderzoek van de Raad voor het Openbaar Bestuur. De conclusie is pijnlijk: zelfs de Tweede Kamer weet vaak niet precies hoeveel geld gemeenten nodig hebben om hun taken uit te voeren. Het parlement oefent zijn budgetrecht uit met onvoldoende inzicht in taken, kosten en resultaten. Wat landelijk speelt, zien we ook lokaal terug.
Een groot deel van het gemeentelijke budget verdwijnt in gemeenschappelijke regelingen. Vervolgens behandelen we honderden pagina’s aan jaarrekeningen, begrotingen en zienswijzen in één vergadering, vaak zonder fundamenteel debat over effectiviteit, efficiency of alternatieven. Democratische controle werkt echter niet op basis van vertrouwen alleen. Controle begint met nieuwsgierigheid. Met kritische vragen. Met het verlangen om te begrijpen waar publiek geld naartoe gaat en wat het oplevert voor inwoners. Zestig miljoen euro verdient meer dan een formaliteit op de agenda. Het verdient een gemeenteraad die haar controlerende taak serieus neemt.

Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.
- De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
- Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
- Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
- Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.
voorliggende column is tot nu toe gelezen door: 382 lezers Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Ontdek meer van MAASSLUIS.NU
