Wie het niet weet, rijdt er ongemerkt langs. In Maassluis liggen twee boten waar mensen wonen die hun land zijn ontvlucht. De meesten van ons staan daar nauwelijks bij stil. Ze wonen er, volgen hun dagritme en hopen ooit weer een toekomst op te bouwen.
Toch lijken zij in het maatschappelijke debat vaak het symbool te zijn geworden van de woningnood.Dat beeld klopt maar ten dele. Ja, uiteindelijk zullen ook zij een woning nodig hebben. Net als jongeren uit Maassluis, ouderen die kleiner willen wonen en mensen die na een scheiding opnieuw moeten beginnen.
Maar wie naar de cijfers kijkt, ziet een veel bredere werkelijkheid. Elk jaar vestigen zich ongeveer 600 meer mensen uit omliggende gemeenten in Maassluis dan er Maassluizers vertrekken. Die instroom is vele malen groter dan de groep jongeren die tijdelijk op de boten verblijft.
Daarnaast zijn er de arbeidsmigranten. Zonder hen zouden veel bedrijven in het Westland én in onze regio moeilijk kunnen functioneren. Ook zij hebben woonruimte nodig.
En de grootste vraag komt door individualisering, steeds meer mensen wonen alleen.De druk op de woningmarkt heeft dus veel oorzaken.
Toch gaat het publieke debat vaak bijna uitsluitend over asielzoekers.
Er wordt zelfs gesproken over een “asielcrisis”. Dat woord zet mij aan het denken. Een echte asielcrisis zou betekenen dat wij zelf ons land moeten ontvluchten. Dat wij ergens anders bescherming moeten zoeken omdat Nederland niet langer veilig is. Gelukkig is dat niet onze werkelijkheid.
Onze uitdaging is een wooncrisis. Een crisis waarin de vraag naar woningen al jarenlang groter is dan het aanbod. Die los je niet op door één relatief kleine groep als oorzaak aan te wijzen.
Dat vraagt om eerlijkheid. Om voldoende woningen te bouwen. Om goede afspraken over arbeidsmigratie. En om een open debat dat zich laat leiden door feiten in plaats van door beelden.
Want als we alle problemen blijven toeschrijven aan de mensen op die twee boten, dan varen we met elkaar de verkeerde koers.
[redactie] De juiste interpretatie luidt: Een asielcrisis (of opvangcrisis) is een maatschappelijke en politieke noodsituatie die ontstaat wanneer de overheid er niet in slaagt om asielzoekers adequaat op te vangen en te huisvesten. (bron: Woordenboek)]
Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.
- De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
- Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
- Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
- Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.
© wikipedia
voorliggende column is tot nu toe gelezen door: 298 lezers Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Asielbeleid versus woningbeleid
☼ Nine
Ontdek meer van MAASSLUIS.NU
Houd u svp aan Onze omgangsvormen
Alle reacties worden vooraf gemodereerd. Degene zonder 'voornaam + achternaam' worden geweigerd.
4 Reacties
Peter ik denk dat jouw geloofsovertuiging je toch in de weg zit, het zit bewust of onbewust het reële denken in de weg. Die twee boten in Maassluis is niet het echte probleem, het probleem zit in de Den Haag. Er komen teveel asielzoekers naar Nederland die niet komen om te werkeb, maar gelijk gebruik maken van onze sociale voorzieningen; dat kost zoveel geld dat er voor andere dingen geen geld meer is. Nederland is verdeeld, die verdeling heeft ook te maken met het geloof, het geloof zegt wij moeten die mensen helpen, tot hoever kunnen wij daar mee door gaan is de vraag, natuurlijk moeten wij mensen helpen die door oorlogsgeweld zijn getroffen. Maar dat is maar een klein deel, een groot deel zijn economische zo genoemde vluchtelingen die hier alles krijgen. Een groot deel jonge mannen met een dure telefoon en Nike schoenen die komen niet uit een oorlogsgebied. Peter opent je ogen en dan zie je de realiteit.
Fijn om weer eens een genuanceerde column op deze website te lezen waarbij de feiten leidend zijn. Ik hoop van harte dit vaker te zien hier.
“Een echte asielcrisis zou betekenen dat wij zelf ons land moeten ontvluchten. Dat wij ergens anders bescherming moeten zoeken omdat Nederland niet langer veilig is. Gelukkig is dat niet onze werkelijkheid”
Maar dat gaat wel gebeuren.
Als ik 20 of 30 jaar had geweest, dan had ik deze reactie niet eens geplaatst. Dan had ik Nederland allang achter me gelaten.
U ontkent de juiste definitie van “asielcrisis” en gaat mee met de onjuiste van de columnist. We hadden u slimmer ingeschat.