Desiree van Doremalen

Tunnelvisie. Sinds wanneer is wensdenken een vorm van beleid? Dat beleidsmakers en het college niet worden gehinderd door enige kennis van de feiten en van de werkelijkheid van alledag, dat is wel duidelijk.

Vrijblijvende maar niet vrijwillige jeugdhulp’ zoals het wordt beoogd in de nieuwe Maassluise jeugdhulpplannen dreigt een koevoet te worden om in te breken in een gezin, de band tussen kinderen en ouders te beschadigen en het perspectief van kinderen om zeep te helpen.

Na het lezen van het artikel in de Schakel ging ik op zoek naar wijzigingen in de Jeugdwet die de nieuwe aanpak van de gemeente Maassluis legitiem zouden kunnen maken. Een wetswijziging die deze werkwijze legitiem zou maken is tot op heden niet gepubliceerd in de Staatscourant.

Daarom motiveer ik met deze open brief waarom dit idee de prullenbak in kan en waarom de gemeenteraad beter niet kan instemmen met dit Schotse model.

Gemeenten verzaken. De vraag naar crisishulp, gesloten plaatsingen en gedwongen opnamen zal toenemen. Dat maakt de zorg vele malen duurder.

Onder welke steen leven jullie? Bijna twee jaar, na de decentralisatie, is het personeel nog niet op de hoogte van de wet en regelgeving binnen de jeugdwet. De rechtbank Rotterdam stelde in juni 2016 dat de gemeenten niet moeten zeuren.

Achteraf geconcludeerd door de kinderrechter dat de hele besluitvormingsprocedure geen schoonheidsprijs verdient …

Positief aan dit besluit van de rechtbank Rotterdam is de bezuiniging voor de gemeente. Nu is geoordeeld dat ouders hun billen mogen afvegen met een besluit van dranghulp hoeft de gemeente deze vorm van hulp ook niet meer in te kopen…. De belastingbetaler is er blij mee.