Column(192): Momentje

Soms heb je even een moment nodig om weer na te denken, even een moment van rust zonder allerlei afleidingen. Een moment om na te denken over wat belangrijk is in het leven en of je daar dan ook nog van geniet in de hectiek en drukte van het dagelijks leven. Even een stapje terug doen.

Na afgelopen dinsdag – waarop gedurende de dag er al allerlei verwijten en opgestoken vingers de revue passeerden omdat Leefbaar het lef had gehad een motie in te dienen over de mogelijkheid om asielzoekers op te vangen op het Gophers-terrein – had ik behoefte aan zo`n momentje.

“De motie was overbodig”, “Leefbaar is weer opruiend bezig”, “populistische opruiers” en meer van dit soort uitspraken. Zelfs onze burgervader vond het noodzakelijk om op FB te reageren!

Het debat in de avond ging er ook best heftig aan toe ‘van vluchtelingen blijf je af want die zijn zielig en hebben ons land nodig voor vrijheid en veiligheid’ en ‘als je het hier niet mee eens bent dan ben je een racist.’

Nou zal ik u eens wat nieuws vertellen? Ik laat mij dat niet meer aanpraten! Ik ben geen racist en zal ik ook nooit worden, wat GroenLinks stemmers, CDA stemmers of PvdA stemmers mij ook voor stempel denken te moeten geven. Zet maar een stempel op je eigen hoofd. Wij leven in een democratisch land waarin we kunnen verschillen van mening en dat mag gelukkig ook zonder dat we direct voor van alles hoeven te worden uitgemaakt.

Ik heb al vaker gezegd dat vluchtelingen die ECHT gevlucht zijn vanwege geweld/oorlog e.d. welkom zijn zolang hun eigen land niet veilig is maar niet ten koste van onze eigen bevolking, niet ten koste van ons sociale stelstel, onze woningmarkt. Als je als land vluchtelingen opvangt moet je ook de verantwoordelijkheid nemen om deze mensen goed te begeleiden, ervoor te zorgen dat ze hier kunnen “landen” en zo snel mogelijk mee kunnen doen in ONZE samenleving. De praktijk leert helaas dat dat niet zo goed is geregeld en dat moeten we ook eens durven erkennen! Als we dat niet kunnen en NEE dat kunnen we nu niet, zullen we als democratisch land heel goed moeten gaan nadenken over hoe we vluchtelingen kunnen ontvangen en laten opnemen in onze samenleving met wederzijds respect voor elkaars verschillen.

Zolang er mensen hier zijn die claimen vluchteling te zijn maar vervolgens wel elk jaar naar het thuisland teruggaan voor vakantie- in het dorp waar men vandaan komt -, zolang mensen hier vluchteling genoemd worden maar vervolgens naar het thuisland terugkeren om een rijbewijs te halen omdat het daar makkelijker en goedkoper is, vind ik een gezonde, respectvolle discussie over het vluchtelingenbeleid noodzakelijk en waardevol!

Eerlijk gezegd ben ik die hele linkse houding spuugzat om telkens maar gelijk de racisme kaart te trekken als het gesprek over vluchtelingen gaat. Word eens volwassen en ga op een volwassen manier het gesprek aan, durf te erkennen dat we in dit land problemen hebben die opgelost moeten worden. Wat is dit in godsnaam voor politiek als we elkaar constant in de haren vliegen en uitmaken voor van alles? De volwassen discussie is ver te zoeken, het is gewoon beschamend. Elkaar lekker de hoek in drijven en daar vast pinnen. Tsjonge jonge wat zijn we als lokale politici goed bezig met elkaar!

Dat gezegd hebbende kom ik nog even terug op mijn momentje, even terug naar mezelf. Mooie muziek luisteren, ik kan daar zo van genieten en doe het eigenlijk te weinig.

Nummers van Joe Jackson, “Is she really going out with him”, is zo’n mooie. Fats Domino, U2 (mijn eeuwige liefde), Amy Winehouse, mag natuurlijk ook niet ontbreken in dit rijtje, Madness, waarmee we op de huishoudschool nog een juffrouw helemaal gek maakten (beetje laat maar alsnog sorry voor ons pubergedrag van toen). Deze week zag ik nog een schitterende FlashMob van Mickey Callisto, Freddy Mercury zou zich denk ik rot hebben gelachen. Die Mickey Callisto heeft echt een prachtige stem. Wat een zegening is het toch als je zo mooi kunt zingen!

Met de tekst van het nummer van John Miles zal ik deze column eindigen vandaag, “Music was my first love and it will be my last”. Zoekt u het maar eens op als u het niet kent, prachtig!

Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.

Klik voor de definitie van een column

  Een column is géén nieuwsartikel. Wat is het wel? Onderstaande maakt duidelijk dat je een column moet begrijpen door niet alleen de woorden tot je te nemen, maar door te bedenken welke  boodschap de columnist – mogelijk tussen de regels door –  aan de lezers geeft. Begrijp je de boodschap? Zie je wat de schrijver bedoelt? Daar kan ieder individu wat van vinden. Als het een eigen pijnplek is, kan de lezer de aanvechting hebben om helemaal erin mee te gaan of er volledig tegenin te gaan. Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.

• De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
• Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
• Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
• Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.

Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia